Ενας από τους τίτλους που κυριάρχησαν στα ΜΜΕ την εβδομάδα που πέρασε ήταν “Η απόσυρση αποσύρεται”! Σύντομο αλλά περιεκτικό. Αν και είχε προηγηθεί ο υπουργός Οικονομικών, ο οποίος ήταν ακόμη πιο αυστηρός και απόλυτος, περιοριζόμενος στο τελεσίγραφο μόνο δύο λέξεων: “Απόσυρση τέλος”.
Εδώ είναι που ήρθε κεραμίδα στο κεφάλι των πολιτών. Γιατί εκεί που όλοι περίμεναν από την πράσινη υπουργό Περιβάλλοντος την προσαρμογή του μέτρου της απόσυρσης, ώστε να γίνει ακόμη φιλικότερο προς το περιβάλλον, όπως προεκλογικά σχολιαζόταν, αντʼ αυτού το μέτρο καταργήθηκε στο σύνολό του μεμιάς και απροειδοποίητα! Μα είχε θεσπιστεί λίγους μήνες πριν και όλοι το υποδέχθηκαν θετικά, ζητώντας μάλιστα βελτιώσεις για ακόμη μεγαλύτερη οικολογική ευαισθησία.
Ωστόσο σήμερα δεν θέλω να σταθώ σε αυτό το συγκεκριμένο θέμα της απόσυρσης και του στόλου των παλαιών, ρυπογόνων αυτοκινήτων, που είναι και το ίδιο ένα μείζον θέμα στις μολυσμένες μεγαλουπόλεις μας, αλλά θέλω να μείνω στη συμπεριφορά του κράτους, που για τον έρμο τον πολίτη θυμίζει κάτι χειρότερο από κινούμενο στόχο. Ή ίσως, για να το πούμε ακόμη καλύτερα, στόχος μοιάζει να είναι ο ίδιος ο πολίτης, που προσπαθεί να αποφύγει τα σκάγια που του έρχονται απροειδοποίητα και ωσάν κεραυνός εν αιθρία, σε ένα τοπίο που διαρκώς αλλάζει χωρίς καμιά προειδοποίηση!
Γιατί τίποτα σε αυτή τη χώρα δεν μένει σταθερό. Ούτε νόμοι, ούτε ρυθμίσεις, ούτε εξαγγελίες. Όσο γρήγορα, εύκολα και πρόχειρα θεσπίζονται, άλλο τόσο εύκολα καταργούνται. Έτσι, το κράτος, που θα έπρεπε να αποτελεί σημείο αναφοράς, προστασίας και εμπιστοσύνης για κάθε πολίτη, αποδεικνύεται τελικά ένας πονηρός εχθρός, που παίζει παιχνίδια στην πλάτη του.
Σχολίαζα πριν από λίγες ημέρες την απόφαση της νέας και φιλόδοξης κυβέρνησης διά στόματος του αντιπροέδρου της, του κ. Πάγκαλου, όχι μόνο να καταργήσει τα stage, αλλά και να μην πληρώσει ανθρώπους που εργάσθηκαν για κάποιο διάστημα. Δηλαδή, ένας άνεργος νέος που πιθανώς βρέθηκε σε μεγάλη ανάγκη, γιατί πράγματι σε μεγάλη ανάγκη πρέπει να βρίσκεσαι για να πηγαίνεις να εργασθείς για 400 ευρώ ανασφάλιστος, προσλαμβάνεται για κάποιο διάστημα από το κράτος, εργάζεται, και στο τέλος τού ανακοινώνουν ότι δεν θα πληρωθεί! Απίστευτο και όμως αληθινό. Το κράτος αίρει, δηλαδή, τη συμφωνία που έχει συνάψει με τον εργαζόμενο και, ενώ το ίδιο έχει καρπωθεί και ωφεληθεί από το προϊόν της εργασίας κάποιων ανθρώπων, αποφασίζει εκ των υστέρων να μην τους πληρώσει ως όψιμος και εκ των υστέρων εκδικητής και τιμωρός μιας πρακτικής που χρησιμοποιήθηκε από πολιτικούς και κυβερνήσεις για τη συντήρηση σχέσεων συνδιαλλαγής.
Ναι, τα stage χρησιμοποιήθηκαν από το πολιτικό δυναμικό της χώρας με τρόπο που βασίστηκε και πάτησε πάνω στην ανάγκη άνεργων νέων και πάνω στην ελπίδα για εργασία. Αλλά και το κράτος χρησιμοποίησε εργατικό δυναμικό και υπηρεσίες κυριολεκτικά μισοτιμής, χωρίς ασφάλεια, αλλοιώνοντας προς το θετικότερο τα στατιστικά νούμερα της ανεργίας και διάφορα άλλα ωραία στην πλάτη των ανέργων. Ποιος εργοδότης δικαιούται να μην πληρώσει έστω και μία ώρα εργασίας σε κάποιον εργαζόμενο; Κανένας! Στην Ελλάδα, όμως, το κράτος φαίνεται να μπορεί να κάνει τα πάντα, καταστρατηγώντας κάθε έννοια συνέπειας και δικαίου.
Το πρόβλημα είναι ότι τα παραδείγματα της κρατικής ασυνέπειας απέναντι στον πολίτη είναι τόσο πολλά και τόσο καθημερινά, που μάλλον μας έχουν γίνει συνήθεια και συνείδηση. Π.χ., πόση είναι η περίοδος ισχύος ενός φορολογικού συστήματος για τους πολίτες και τις επιχειρήσεις στην Ελλάδα; Ή, για να το πούμε αλλιώς, με ποια βάση πρέπει να σχεδιάζει η αγορά σε αυτή τη χώρα τις επιχειρηματικές κινήσεις, την ανάπτυξη και τις επενδύσεις, αλλά και με ποια βάση πρέπει κάθε οικογένεια να κάνει τον οικονομικό προγραμματισμό της; Το φορολογικό σύστημα αποτελεί το οικονομικό πλαίσιο μέσα στο οποίο πρέπει να κινηθούν όλοι, από τη μεγαλύτερη εταιρεία ώς τον τελευταίο πολίτη αυτής της χώρας. Αλλά αυτό το πλαίσιο, που πρέπει να αποτελεί το σημείο αναφοράς της οικονομίας της χώρας, αλλάζει πιο γρήγορα και από τις εποχές! Όχι μόνο όταν αλλάζει η σκυτάλη από τη μια κυβέρνηση στην άλλη, αλλά ακόμη και όταν στην ίδια κυβέρνηση αλλάζει ο υπουργός ή ακόμη και όταν μέσα σε ένα μήνα από τις προεκλογικές υποσχέσεις περνάμε στις κυβερνητικές εξαγγελίες.
Έτσι οι έκτακτες εισφορές δίνουν και παίρνουν, ακόμη και αναδρομικά σε εισοδήματα που ήδη φορολογήθηκαν και για χρονιές που πέρασαν και έκλεισαν, ενώ νέοι φόροι εξαγγέλλονται, τακτικοί και έκτακτοι, άμεσοι και έμμεσοι.
Η θεωρία του χάους φαίνεται ότι στη χώρα μας βρίσκει εφαρμογή στις σχέσεις κράτους-πολίτη. Και ίσως ακόμη χειρότερα. Γιατί στη θεωρία του χάους δεν υπάρχει η πρόθεση. Αντιθέτως, στις συνεχείς αλλαγές των δεδομένων από το κράτος ο πολίτης φτάνει συχνά να αναρωτιέται μήπως υπάρχει και η πρόθεση να τον παγιδεύσει και να τον τιμωρήσει μετά.
Σε κάθε συνεργασία, σε κάθε συνδιαλλαγή, ακόμη και σε κάθε ανθρώπινη σχέση, οι όροι είναι το πρώτο που πρέπει να συζητιέται και να ξεκαθαρίζεται. Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους, κατά τη λαϊκή ρήση, ωστόσο σε αυτήν εδώ τη χώρα το κράτος κρατά πάντα κλειστά χαρτιά που βγάζει την τελευταία ώρα, για να αλλάξει τα δεδομένα και να προκαλέσει εκπλήξεις. Και όπως απαιτούμε συνέπεια από όλους τους πολίτες, όταν για παράδειγμα επικαλούμαστε την πάταξη της φοροδιαφυγής ή την έλλειψη φορολογικής συνείδησης, αυτή τη συνέπεια πρέπει να τη δούμε πρωτίστως και από το ίδιο το κράτος. Για να νιώσει και ο πολίτης εμπιστοσύνη, εγγύηση, σιγουριά και ασφάλεια. Να νιώσει ότι το κράτος είναι το σπίτι του και όχι ο εχθρός του.
Σε μια εποχή που απαιτούνται θυσίες από όλους, οι σχέσεις εμπιστοσύνης είναι προϋπόθεση.
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Μακεδονία της Κυριακής, στις 8-11-2009
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2009
Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2009
Βιογραφικό μέσω διαδικτύου: Η σημειολογία και η ουσία-Από την εξαγγελία στην πράξη...
Αν κάποιος έλειπε από τη χώρα για λίγες ημέρες και επέστρεφε μετά τις εκλογές, θα νόμιζε ότι επέστρεφε σε άλλη χώρα ή αλλιώς στη χώρα του ονείρου! Μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις που δοκίμασε όλη η χώρα τις πρώτες ημέρες της νέας κυβέρνησης ήταν η προκήρυξη των θέσεων των γενικών γραμματέων μέσω διαδικτύου! Κάτι που όχι μόνο εντυπωσίασε, αλλά έως και ενθουσίασε τον κόσμο, με αποτέλεσμα τα δεκάδες χιλιάδες βιογραφικά που κατατέθηκαν ηλεκτρονικά αλλά και την ελπίδα ότι όλα αρχίζουν από την αρχή! Ότι η τόσο πολύπαθη αξιοκρατία σε αυτή τη χώρα τώρα δικαιώνεται! Και ότι πλέον το μόνο προσόν κάποιου είναι οι ικανότητές του, τα πτυχία και η επαγγελματική και επιστημονική του εμπειρία! Μεγάλος ο αριθμός των βιογραφικών που υποβλήθηκαν, μεγάλες και οι προσδοκίες μιας ολόκληρης κοινωνίας.
Είμαστε φαίνεται άνθρωποι των άκρων και του ενθουσιασμού. Τόσο πολύ που εύκολα ακολουθούμε την κίνηση της αιώρας και του εκκρεμούς. Από το ένα άκρο στο άλλο. Γιατί η αλήθεια είναι ότι από τη μια ζήσαμε επί δεκαετίες μια κατάσταση, όπου το κύριο χαρακτηριστικό στη στελέχωση του κρατικού μηχανισμού ήταν το αξίωμα “ο γνωστός του γνωστού”! Μάλιστα, σε ό,τι αφορά τους γενικούς γραμματείς, αυτοί συχνά ακολουθούσαν τους υπουργούς στις μετακινήσεις τους από το ένα υπουργείο στο άλλο. Έφευγε ο υπουργός και άλλαζε υπουργείο, έπαιρνε και τους γενικούς γραμματείς μαζί του. Ακόμη και αν το αντικείμενο του ενός από το άλλο υπουργείο ήταν τελείως διαφορετικό, μικρή σημασία είχε. Έφτανε που ο γενικός γραμματέας ήταν έμπιστος του υπουργού. Όσο για το νέο αντικείμενο, θα το μάθαινε με τον καιρό!
Ή, ακόμη περισσότερο, αν σκεφτούμε την εικόνα υπουργείων που κάποιες φορές είδαμε να μετατρέπονται σε... υπουργεία με ονομασία προέλευσης. Στελεχωμένα από ανθρώπους που προέρχονταν σχεδόν αποκλειστικά από την εκλογική περιφέρεια του εκάστοτε υπουργού. Και όχι μόνο τα υπουργεία, αλλά και οι ΔΕΚΟ, και οι οργανισμοί που ελέγχονταν από αυτά. Κάτι που άλλαζε βεβαίως μόλις άλλαζε ο υπουργός. Ακραία πράγματα, χωρίς αμφιβολία, που προκαλούσαν το κοινό αίσθημα.
Σήμερα βέβαια το εκκρεμές πήγε στην άλλη άκρη. Σε επίπεδο εντυπώσεων και ενθουσιασμού, γιατί το αποτέλεσμα μένει ακόμη να το δούμε.
Πριν από περίπου ένα χρόνο κατέθετα την άποψή μου αρθρογραφώντας με τίτλο “Κυβερνητική θέση με βιογραφικό”, πιστεύοντας ακράδαντα ότι όλος ο κρατικός μηχανισμός πρέπει να στελεχώνεται με βάση γνώσεις, εμπειρία και αποδεδειγμένη ικανότητα σε όλα τα επίπεδα. Αλλά και στη συνέχεια, μετά την ορθολογική στελέχωσή του, οφείλει να λογοδοτεί καθημερινά, με βάση μετρήσιμα αποτελέσματα, όπως άλλωστε συμβαίνει σε κάθε επαγγελματική δραστηριότητα στην ελεύθερη αγορά.
Όλα αυτά γιατί, πολύ απλά, για να χαράξει και να υλοποιήσει κάποιος την πολιτική τού σήμερα και του αύριο, χρειάζεται να μπορεί να κατανοήσει και να χρησιμοποιήσει βαθιά και εξειδικευμένη γνώση, η οποία μάλιστα παράγεται πλέον με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Όπως και αντίστροφα, η γνώση χρειάζεται την πολιτική, για να της ανοίξει το δρόμο και να της παράσχει τα μέσα, ώστε να οδηγήσει σε καινοτομία, τεχνολογία, ανάπτυξη. Και, τέλος, γνώση και πολιτική πρέπει να συντονιστούν και να συμβαδίσουν με τις προκλήσεις των καιρών στα θέματα των περιβαλλοντικών απειλών, της κοινωνικής συνοχής και δικαιοσύνης. Το παζλ είναι πλέον πολύπλοκο και πολυσύνθετο, πολύ περισσότερο από τη μέχρι τώρα πολιτική της χειραψίας, της κομματικής ταυτότητας, της κλίκας και της παρέας.
Ωστόσο, η εύκολη και μάλλον πρόχειρη εξαγγελία της προκήρυξης όλων των θέσεων του δημοσίου ακολουθείται, όπως φαίνεται, από μια δύσκολη διαδικασία εφαρμογής. Δεν ξέρουμε ποιες είναι οι αληθινές προθέσεις της νέας κυβέρνησης. Τι είναι εντυπωσιασμός και τι ουσία.
- Ξέρουμε όμως ότι ένα μήνα τώρα οι θέσεις των γενικών γραμματέων μένουν κενές.
- Ξέρουμε ότι κάποιες από αυτές είναι κομβικές και απολύτως κρίσιμες, για να δουλεύει η κρατική μηχανή, αλλιώς παγώνουν όλα.
- Ξέρουμε επίσης ότι οι θέσεις αυτές δεν μπορεί παρά να έχουν και πολιτικά χαρακτηριστικά, αφού είναι θέσεις-κλειδιά στην παραγωγή του κυβερνητικού έργου, έτσι όπως το εξειδικεύει ο εκάστοτε υπουργός.
- Ξέρουμε ακόμη ότι από τη μία και μοναδική περίπτωση γενικού γραμματέα που είχε οριστεί μέχρι την ώρα που γραφόταν αυτό το άρθρο, η επιλογή θα μπορούσε να είναι προβλέψιμη χωρίς την υποβολή χιλιάδων βιογραφικών.
Όσο μεγαλύτερη, λοιπόν, είναι η ελπίδα και η προσδοκία που καλλιεργείται στον κόσμο από τέτοιες φιλόδοξες κινήσεις, τόσο μεγαλύτερη θα είναι και η απογοήτευση και ο θυμός αυτού του κόσμου, αν καταλάβει ότι όλη αυτή η κίνηση ήταν μόνο για εντυπώσεις ή για τη δημιουργία ενός ωραίου άλλοθι για απολύτως προβλέψιμες τοποθετήσεις. Γιατί τότε θα καταγραφεί ως εμπαιγμός.
Δύσκολος ο στόχος, είναι αλήθεια. Γιατί δεν μιλάμε μόνο για το στόχο της στελέχωσης μερικών κρατικών θέσεων. Το πραγματικό διακύβευμα και ο στόχος-πρόκληση είναι η μεταρρύθμιση του ίδιου του κράτους σε όλη του την έκταση. Ένα κράτος που χρειάζεται εκσυγχρονισμό, αξιοκρατία και διαφάνεια, που πρέπει να κερδηθεί στη συνείδηση του κόσμου επί της ουσίας και όχι μόνο ως τίτλος που προστέθηκε σε ένα υπουργείο. Βεβαίως και η σημασία της σημειολογίας είναι μεγάλη. Είναι άλλωστε και το πρώτο βήμα, αυτό που δηλώνει τις προθέσεις. Ωστόσο το ζητούμενο είναι η εφαρμογή και το αποτέλεσμα.
Η επανίδρυση του κράτους αποτέλεσε μία από τις σημαίες της ΝΔ, που όμως δυστυχώς έμεινε απλή εξαγγελία χωρίς αντίκρισμα και πνίγηκε στα ρηχά νερά του γερά ριζωμένου δημόσιου τομέα. Η ΝΔ έπιασε το σφυγμό και το αίτημα όλης της ελληνικής κοινωνίας, αλλά έχασε το δρόμο για την υλοποίηση. Ωστόσο παραμένει ζητούμενο για την Ελλάδα του 21ου αιώνα, την Ελλάδα της Ευρώπης και του κόσμου. Το ζήτημα είναι ότι η πορεία προς αυτό το ζητούμενο πρέπει να σχεδιασθεί σοβαρά, μεθοδικά, οργανωμένα και στοχευμένα. Με γενναίες πολιτικές αποφάσεις, με ρήξεις και με συγκρούσεις.
Δεν αντέχουμε άλλα επικοινωνιακού τύπου πυροτεχνήματα που να παίζουν με την προσδοκία χιλιάδων αιτούντων, με την αξιοπιστία του κράτους, με την αξιοκρατία. Αλλά και δεν υπάρχει άλλη πίστωση χρόνου γιʼ αυτή τη χώρα που λέγεται Ελλάδα.
To άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Μακεδονία της Κυριακής 1-11-09, βλ.
http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=46482
Είμαστε φαίνεται άνθρωποι των άκρων και του ενθουσιασμού. Τόσο πολύ που εύκολα ακολουθούμε την κίνηση της αιώρας και του εκκρεμούς. Από το ένα άκρο στο άλλο. Γιατί η αλήθεια είναι ότι από τη μια ζήσαμε επί δεκαετίες μια κατάσταση, όπου το κύριο χαρακτηριστικό στη στελέχωση του κρατικού μηχανισμού ήταν το αξίωμα “ο γνωστός του γνωστού”! Μάλιστα, σε ό,τι αφορά τους γενικούς γραμματείς, αυτοί συχνά ακολουθούσαν τους υπουργούς στις μετακινήσεις τους από το ένα υπουργείο στο άλλο. Έφευγε ο υπουργός και άλλαζε υπουργείο, έπαιρνε και τους γενικούς γραμματείς μαζί του. Ακόμη και αν το αντικείμενο του ενός από το άλλο υπουργείο ήταν τελείως διαφορετικό, μικρή σημασία είχε. Έφτανε που ο γενικός γραμματέας ήταν έμπιστος του υπουργού. Όσο για το νέο αντικείμενο, θα το μάθαινε με τον καιρό!
Ή, ακόμη περισσότερο, αν σκεφτούμε την εικόνα υπουργείων που κάποιες φορές είδαμε να μετατρέπονται σε... υπουργεία με ονομασία προέλευσης. Στελεχωμένα από ανθρώπους που προέρχονταν σχεδόν αποκλειστικά από την εκλογική περιφέρεια του εκάστοτε υπουργού. Και όχι μόνο τα υπουργεία, αλλά και οι ΔΕΚΟ, και οι οργανισμοί που ελέγχονταν από αυτά. Κάτι που άλλαζε βεβαίως μόλις άλλαζε ο υπουργός. Ακραία πράγματα, χωρίς αμφιβολία, που προκαλούσαν το κοινό αίσθημα.
Σήμερα βέβαια το εκκρεμές πήγε στην άλλη άκρη. Σε επίπεδο εντυπώσεων και ενθουσιασμού, γιατί το αποτέλεσμα μένει ακόμη να το δούμε.
Πριν από περίπου ένα χρόνο κατέθετα την άποψή μου αρθρογραφώντας με τίτλο “Κυβερνητική θέση με βιογραφικό”, πιστεύοντας ακράδαντα ότι όλος ο κρατικός μηχανισμός πρέπει να στελεχώνεται με βάση γνώσεις, εμπειρία και αποδεδειγμένη ικανότητα σε όλα τα επίπεδα. Αλλά και στη συνέχεια, μετά την ορθολογική στελέχωσή του, οφείλει να λογοδοτεί καθημερινά, με βάση μετρήσιμα αποτελέσματα, όπως άλλωστε συμβαίνει σε κάθε επαγγελματική δραστηριότητα στην ελεύθερη αγορά.
Όλα αυτά γιατί, πολύ απλά, για να χαράξει και να υλοποιήσει κάποιος την πολιτική τού σήμερα και του αύριο, χρειάζεται να μπορεί να κατανοήσει και να χρησιμοποιήσει βαθιά και εξειδικευμένη γνώση, η οποία μάλιστα παράγεται πλέον με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Όπως και αντίστροφα, η γνώση χρειάζεται την πολιτική, για να της ανοίξει το δρόμο και να της παράσχει τα μέσα, ώστε να οδηγήσει σε καινοτομία, τεχνολογία, ανάπτυξη. Και, τέλος, γνώση και πολιτική πρέπει να συντονιστούν και να συμβαδίσουν με τις προκλήσεις των καιρών στα θέματα των περιβαλλοντικών απειλών, της κοινωνικής συνοχής και δικαιοσύνης. Το παζλ είναι πλέον πολύπλοκο και πολυσύνθετο, πολύ περισσότερο από τη μέχρι τώρα πολιτική της χειραψίας, της κομματικής ταυτότητας, της κλίκας και της παρέας.
Ωστόσο, η εύκολη και μάλλον πρόχειρη εξαγγελία της προκήρυξης όλων των θέσεων του δημοσίου ακολουθείται, όπως φαίνεται, από μια δύσκολη διαδικασία εφαρμογής. Δεν ξέρουμε ποιες είναι οι αληθινές προθέσεις της νέας κυβέρνησης. Τι είναι εντυπωσιασμός και τι ουσία.
- Ξέρουμε όμως ότι ένα μήνα τώρα οι θέσεις των γενικών γραμματέων μένουν κενές.
- Ξέρουμε ότι κάποιες από αυτές είναι κομβικές και απολύτως κρίσιμες, για να δουλεύει η κρατική μηχανή, αλλιώς παγώνουν όλα.
- Ξέρουμε επίσης ότι οι θέσεις αυτές δεν μπορεί παρά να έχουν και πολιτικά χαρακτηριστικά, αφού είναι θέσεις-κλειδιά στην παραγωγή του κυβερνητικού έργου, έτσι όπως το εξειδικεύει ο εκάστοτε υπουργός.
- Ξέρουμε ακόμη ότι από τη μία και μοναδική περίπτωση γενικού γραμματέα που είχε οριστεί μέχρι την ώρα που γραφόταν αυτό το άρθρο, η επιλογή θα μπορούσε να είναι προβλέψιμη χωρίς την υποβολή χιλιάδων βιογραφικών.
Όσο μεγαλύτερη, λοιπόν, είναι η ελπίδα και η προσδοκία που καλλιεργείται στον κόσμο από τέτοιες φιλόδοξες κινήσεις, τόσο μεγαλύτερη θα είναι και η απογοήτευση και ο θυμός αυτού του κόσμου, αν καταλάβει ότι όλη αυτή η κίνηση ήταν μόνο για εντυπώσεις ή για τη δημιουργία ενός ωραίου άλλοθι για απολύτως προβλέψιμες τοποθετήσεις. Γιατί τότε θα καταγραφεί ως εμπαιγμός.
Δύσκολος ο στόχος, είναι αλήθεια. Γιατί δεν μιλάμε μόνο για το στόχο της στελέχωσης μερικών κρατικών θέσεων. Το πραγματικό διακύβευμα και ο στόχος-πρόκληση είναι η μεταρρύθμιση του ίδιου του κράτους σε όλη του την έκταση. Ένα κράτος που χρειάζεται εκσυγχρονισμό, αξιοκρατία και διαφάνεια, που πρέπει να κερδηθεί στη συνείδηση του κόσμου επί της ουσίας και όχι μόνο ως τίτλος που προστέθηκε σε ένα υπουργείο. Βεβαίως και η σημασία της σημειολογίας είναι μεγάλη. Είναι άλλωστε και το πρώτο βήμα, αυτό που δηλώνει τις προθέσεις. Ωστόσο το ζητούμενο είναι η εφαρμογή και το αποτέλεσμα.
Η επανίδρυση του κράτους αποτέλεσε μία από τις σημαίες της ΝΔ, που όμως δυστυχώς έμεινε απλή εξαγγελία χωρίς αντίκρισμα και πνίγηκε στα ρηχά νερά του γερά ριζωμένου δημόσιου τομέα. Η ΝΔ έπιασε το σφυγμό και το αίτημα όλης της ελληνικής κοινωνίας, αλλά έχασε το δρόμο για την υλοποίηση. Ωστόσο παραμένει ζητούμενο για την Ελλάδα του 21ου αιώνα, την Ελλάδα της Ευρώπης και του κόσμου. Το ζήτημα είναι ότι η πορεία προς αυτό το ζητούμενο πρέπει να σχεδιασθεί σοβαρά, μεθοδικά, οργανωμένα και στοχευμένα. Με γενναίες πολιτικές αποφάσεις, με ρήξεις και με συγκρούσεις.
Δεν αντέχουμε άλλα επικοινωνιακού τύπου πυροτεχνήματα που να παίζουν με την προσδοκία χιλιάδων αιτούντων, με την αξιοπιστία του κράτους, με την αξιοκρατία. Αλλά και δεν υπάρχει άλλη πίστωση χρόνου γιʼ αυτή τη χώρα που λέγεται Ελλάδα.
To άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Μακεδονία της Κυριακής 1-11-09, βλ.
http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=46482
Τρίτη 27 Οκτωβρίου 2009
Περί Stage: Φταίει ο γάιδαρος και χτυπάμε το σαμάρι!
Για άλλη μια φορά τα καταφέραμε και φέραμε τις ευρωπαϊκές ιδέες στα μέτρα μας!
Μια ωραία ευρωπαϊκή ιδέα για ολιγόμηνη εκπαίδευση ως εφόδιο για ένταξη στην αγορά εργασίας, που η ελληνική διακομματική επινοητικότητα, την μετέτρεψε εδώ και χρόνια, σε εργαλείο συνδιαλλαγής και εξάρτησης με πολλαπλά μάλιστα επίπλαστα οφέλη στα νούμερα της ανεργίας, στο φθηνό
εργασιακό κόστος κλπ κλπ.
Ναι, λοιπόν, συμφωνούμε ότι αυτή η πληγή πρέπει να κλείσει. Γιατί για πληγή πρόκειται! Αλλά με ποιους όρους? Και ποιος να πληρώσει τη νύφη? Αυτός που βρέθηκε στην ανάγκη ή αυτός που εκμεταλλεύτηκε την ανάγκη?
Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει πώς είναι δυνατόν μέσα σε αυτό τον οίστρο των αποφάσεων για τη λήξη του θέματος, να ανακοινώνεται από τον κ.Πάγκαλο ότι θα μείνουν απλήρωτοι άνθρωποι που προσελήφθησαν πριν τις εκλογές και εργάζονται κάποιους μήνες τώρα? Πόσο παράλογο είναι αυτό, ακόμα κι αν πρόκειται για μια μέρα ή έστω και για μια ώρα δουλειάς! Φταίει δηλαδή, μας λένε, και θα τιμωρηθεί ο άνεργος, αυτός που όντας σε ανάγκη, προστρέχει, ακόμα και παρακαλώντας πιθανώς για μια δουλειά πλήρους απασχόλησης αλλά υποτυπώδους αμοιβής και μηδενικής ασφάλισης?... Και δεν τιμωρείται αυτός που έβαλε τους όρους?
Μήπως κ. Πάγκαλε τα χρήματα που προτείνετε να περικοπούν, θα έπρεπε να περικοπούν από τα βουλευτικά και υπουργικά γραφεία που στήριξαν έναν πελατειακό στρατό σε τέτοιες πρακτικές επανεκλογής, εδώ και πολλά χρόνια? Πολύ φοβάμαι ότι μέσα στο παιχνίδι του ακραίου και εύκολου εντυπωσιασμού, ο κ.Πάγκαλος προτείνει κάτι αντίστοιχο με το παράλογο που ζήσαμε για την υπόθεση Ζίμενς. Όπου κι εκεί, όλοι νοιάζονται για την τιμωρία αυτού που λάδωσε και όχι για την τιμωρία αυτού που απαίτησε και εκβίασε για το λάδωμα!
Έτσι και τώρα ακούμε από τον κ. Πάγκαλο ότι, αντί να ‘πληρώσουν’ όσοι έκαναν κακή εφαρμογή και ερμηνεία χρήσης των ευρωπαϊκών χρημάτων, θα ‘την πληρώσει’ ο άνεργος που αναζήτησε δουλειά, μια όποια δουλειά έναντι ελάχιστης αμοιβής! Και στο τέλος, δε θα πάρει ούτε αυτήν την μισή και χωρίς ασφάλεια πληρωμή! Φταίει ο γάιδαρος και χτυπάμε το σαμάρι δηλαδή!
Μα απορώ!... Και δε σηκώθηκαν ακόμα και οι πέτρες να φωνάξουν?....!!!
Το σχόλιο αναρτήθηκε στα
ATHENS PRESS, ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ, taxalia.blogspot.com, Newsblog.gr
Μια ωραία ευρωπαϊκή ιδέα για ολιγόμηνη εκπαίδευση ως εφόδιο για ένταξη στην αγορά εργασίας, που η ελληνική διακομματική επινοητικότητα, την μετέτρεψε εδώ και χρόνια, σε εργαλείο συνδιαλλαγής και εξάρτησης με πολλαπλά μάλιστα επίπλαστα οφέλη στα νούμερα της ανεργίας, στο φθηνό
εργασιακό κόστος κλπ κλπ.
Ναι, λοιπόν, συμφωνούμε ότι αυτή η πληγή πρέπει να κλείσει. Γιατί για πληγή πρόκειται! Αλλά με ποιους όρους? Και ποιος να πληρώσει τη νύφη? Αυτός που βρέθηκε στην ανάγκη ή αυτός που εκμεταλλεύτηκε την ανάγκη?
Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει πώς είναι δυνατόν μέσα σε αυτό τον οίστρο των αποφάσεων για τη λήξη του θέματος, να ανακοινώνεται από τον κ.Πάγκαλο ότι θα μείνουν απλήρωτοι άνθρωποι που προσελήφθησαν πριν τις εκλογές και εργάζονται κάποιους μήνες τώρα? Πόσο παράλογο είναι αυτό, ακόμα κι αν πρόκειται για μια μέρα ή έστω και για μια ώρα δουλειάς! Φταίει δηλαδή, μας λένε, και θα τιμωρηθεί ο άνεργος, αυτός που όντας σε ανάγκη, προστρέχει, ακόμα και παρακαλώντας πιθανώς για μια δουλειά πλήρους απασχόλησης αλλά υποτυπώδους αμοιβής και μηδενικής ασφάλισης?... Και δεν τιμωρείται αυτός που έβαλε τους όρους?
Μήπως κ. Πάγκαλε τα χρήματα που προτείνετε να περικοπούν, θα έπρεπε να περικοπούν από τα βουλευτικά και υπουργικά γραφεία που στήριξαν έναν πελατειακό στρατό σε τέτοιες πρακτικές επανεκλογής, εδώ και πολλά χρόνια? Πολύ φοβάμαι ότι μέσα στο παιχνίδι του ακραίου και εύκολου εντυπωσιασμού, ο κ.Πάγκαλος προτείνει κάτι αντίστοιχο με το παράλογο που ζήσαμε για την υπόθεση Ζίμενς. Όπου κι εκεί, όλοι νοιάζονται για την τιμωρία αυτού που λάδωσε και όχι για την τιμωρία αυτού που απαίτησε και εκβίασε για το λάδωμα!
Έτσι και τώρα ακούμε από τον κ. Πάγκαλο ότι, αντί να ‘πληρώσουν’ όσοι έκαναν κακή εφαρμογή και ερμηνεία χρήσης των ευρωπαϊκών χρημάτων, θα ‘την πληρώσει’ ο άνεργος που αναζήτησε δουλειά, μια όποια δουλειά έναντι ελάχιστης αμοιβής! Και στο τέλος, δε θα πάρει ούτε αυτήν την μισή και χωρίς ασφάλεια πληρωμή! Φταίει ο γάιδαρος και χτυπάμε το σαμάρι δηλαδή!
Μα απορώ!... Και δε σηκώθηκαν ακόμα και οι πέτρες να φωνάξουν?....!!!
Το σχόλιο αναρτήθηκε στα
ATHENS PRESS, ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ, taxalia.blogspot.com, Newsblog.gr
Κυριακή 9 Αυγούστου 2009
Μετεγκατάσταση της ΔΕΘ : Όχι ξανά τα ίδια λάθη!
Η κουβέντα για τη μετεγκατάσταση της ΔΕΘ φούντωσε πάλι. Για ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα ανάπτυξης, περιβάλλοντος και παράδοσης της πόλης, σπεύδουν όλοι να διατυπώσουν γνώμη, ειδικοί και μη ειδικοί, συχνά με προφανή κίνητρα πολιτικού οφέλους ή ακόμα και για να διεκδικήσουν απλά κάποιο μερίδιο δημοσιότητας.
Έχοντας εργασθεί πολλά χρόνια στη βιομηχανία, γνωρίζω ότι αποφάσεις αναπτυξιακές και επενδυτικές πολύ μικρότερου μεγέθους και σημασίας από αυτήν, χρειάζονται εκτενείς και σε βάθος μελέτες, διαφόρων εναλλακτικών σεναρίων, προκειμένου να συγκριθούν ως προς τα οικονομικά, τα περιβαλλοντικά, τα αναπτυξιακά τους στοιχεία ώστε να μπορέσει να τεκμηριωθεί η επιλογή. Πόσο πολύ περισσότερο σε κάτι που αφορά το παρόν και το μέλλον, την προοπτική, την ίδια τη ζωή μιας πόλης.
Έτσι, θέλω να σταθώ σε δυο καίρια σημεία:
Πρώτον, στην πολύτιμη έκταση της ΔΕΘ και στην επιτακτική ανάγκη πρασίνου.
Μια στάση στον περιφερειακό για να δούμε τη Θεσσαλονίκη από ψηλά, αρκεί για να καταγράψει τον τρομακτικό βαθμό τσιμεντοποίησης της πόλης! Ούτε ένας πνεύμονας ούτε μια κουκίδα πρασίνου! Ακόμα και στην Αθήνα οι νησίδες του Εθνικού Κήπου, του πεδίου του Άρεως, του Φιλοπάππου, ακόμα και του κατάφυτου Ψυχικού δίνουν μικρές πράσινες ανάσες. Στη Θεσσαλονίκη αντιθέτως, καμία!
Η απελευθέρωση μιας τόσο σημαντικής έκτασης όπως αυτή της ΔΕΘ, στην καρδιά της πόλης, δίνει μια μοναδική ευκαιρία να αποκτήσουμε επιτέλους τον πρώτο πράσινο πνεύμονα όπως τα μεγάλα πάρκα των ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων. Αλλά να είναι πραγματικά πνεύμονας πρασίνου, με δένδρα και νερά, χωρίς άλλες ‘τσιμεντένιες’ χρήσεις.
Ελπίζοντας ο χώρος της ΔΕΘ να είναι μόνο η αρχή. Η αρχή για εκστρατείες...‘κατάληψης’ κάθε ελεύθερης σπιθαμής από δένδρα και χώμα! Για επιβράβευση ή και επιδότηση του ξηλώματος του τσιμέντου και της αντικατάστασης του με πράσινο.
Δε θέλουμε άλλο τσιμέντο, ούτε για διαμόρφωση πλατειών ούτε για ανάπλαση παραλιών! Αντί για έργα καλλωπισμού, έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη για λίγα έστω δένδρα και οξυγόνο! Όπου μπορούμε! Σε πλατείες, σε αυλές σχολείων και δημόσιων κτιρίων, σε δημόσιες εκτάσεις και πρώην στρατόπεδα, κατά μήκος της παραλίας, στο λιμάνι! Με τη ΔΕΘ να αποτελεί όπως είπαμε το πρώτο παράδειγμα!
Δεύτερο σημαντικό σημείο, το γενικότερο αναπτυξιακό σχέδιο της πόλης.
Ναι, να βρούμε νέα θέση για τη ΔΕΘ... Αλλά μαζί με αυτήν να δούμε και όλο τον σχεδιασμό της πόλης για τις επόμενες δεκαετίες!
Σήμερα αναζητείται χώρος για τη ΔΕΘ, χθες για τη Ζώνη Καινοτομίας, προχθές για το Διεθνές Πανεπιστήμιο, εδώ και χρόνια, τρόπος επέκτασης της οικιστικής ζώνης που ασφυκτιά εδώ και δεκαετίες! Κι ενώ οι συζητήσεις γίνονται αποσπασματικά και ευκαιριακά, συσσωρεύοντας εκρηκτικά προβλήματα, οι επιχειρηματικές δραστηριότητες εξαπλώνονται με άλλες ταχύτητες, εν μία νυκτί, καταλαμβάνοντας πολύτιμους ζωτικούς χώρους και αποκόπτοντας ολόκληρες περιοχές της πόλης!
Έχετε μήπως περπατήσει στην παραλία με την άμμο (ναι, άμμο!....) πίσω από τα νεόκτιστα εμπορικά κέντρα της περιοχής πριν από το αεροδρόμιο? Κοντοσταθήκατε ποτέ να δείτε την μαγευτική θέα της πόλης από εκεί? Μάλλον όχι. Αφού η περιοχή είναι είτε απροσπέλαστη είτε το ‘πίσω μέρος’ εμπορικών κέντρων.
Πριν από δεκαετίες ακούγαμε ότι η πόλη δε μπορούσε να επεκταθεί προς το αεροδρόμιο γιατί μεσολαβούσε μια μικρή βιομηχανική ζώνη. Και τώρα που η βιομηχανική ζώνη συρρικνώθηκε, δημιουργήθηκε –με συνοπτικές διαδικασίες-, μια ολοκαίνουρια εμπορική! Κι έτσι χάσαμε ξανά το εκπληκτικό παραλιακό μέτωπο από το Καραμπουρνάκι ως το αεροδρόμιο, που θα μπορούσε να εξελιχθεί είτε στην καλύτερη αστική περιοχή της πόλης (μια ‘Βουλιαγμένη’ της Θεσσαλονίκης) είτε να αξιοποιηθεί για δημόσια χρήση, πάρκα και πράσινο! Λίγο παρακάτω, σε επίσης εκπληκτική θέση, το κτήμα της Γεωργικής Σχολής, που προτάθηκε για τη μετεγκατάσταση της ΔΕΘ! Μα δε κοιτάει κανείς προς τη θάλασσα? Μόνο για την παλιά παραλία έχουμε ευαισθησίες? Όλα αυτά τα χιλιόμετρα υπέροχης ακτής, ο κόλπος όλος, μας είναι αδιάφορα, για πέταμα και για αχρηστία?
Να μιλήσουμε λοιπόν για την μετεγκατάσταση της ΔΕΘ, αλλά όχι αποσπασματικά. Να ζητήσουμε από όσους παίρνουν τις αποφάσεις μια απόφαση ενταγμένη στο σχέδιο και το όραμα για την Θεσσαλονίκη των επόμενων δεκαετιών. Δε μας ενδιαφέρει μόνο η ΔΕΘ, μας ενδιαφέρει η πόλη όλη και η ζωή μας σ’ αυτήν, με ανθρώπινους, σύγχρονους και ευρωπαϊκούς όρους!
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ του Σαββατοκύριακου 8-8-09, στο ένθετο 'ΖΩ στη Θεσσαλονίκη', στη στήλη ΑΙΧΜΕΣ.
Δείτε τη δημοσίευση στο
http://www.lianagouta.gr/website/pdf_articles/ΝΕΑ_8-8-09.pdf
Έχοντας εργασθεί πολλά χρόνια στη βιομηχανία, γνωρίζω ότι αποφάσεις αναπτυξιακές και επενδυτικές πολύ μικρότερου μεγέθους και σημασίας από αυτήν, χρειάζονται εκτενείς και σε βάθος μελέτες, διαφόρων εναλλακτικών σεναρίων, προκειμένου να συγκριθούν ως προς τα οικονομικά, τα περιβαλλοντικά, τα αναπτυξιακά τους στοιχεία ώστε να μπορέσει να τεκμηριωθεί η επιλογή. Πόσο πολύ περισσότερο σε κάτι που αφορά το παρόν και το μέλλον, την προοπτική, την ίδια τη ζωή μιας πόλης.
Έτσι, θέλω να σταθώ σε δυο καίρια σημεία:
Πρώτον, στην πολύτιμη έκταση της ΔΕΘ και στην επιτακτική ανάγκη πρασίνου.
Μια στάση στον περιφερειακό για να δούμε τη Θεσσαλονίκη από ψηλά, αρκεί για να καταγράψει τον τρομακτικό βαθμό τσιμεντοποίησης της πόλης! Ούτε ένας πνεύμονας ούτε μια κουκίδα πρασίνου! Ακόμα και στην Αθήνα οι νησίδες του Εθνικού Κήπου, του πεδίου του Άρεως, του Φιλοπάππου, ακόμα και του κατάφυτου Ψυχικού δίνουν μικρές πράσινες ανάσες. Στη Θεσσαλονίκη αντιθέτως, καμία!
Η απελευθέρωση μιας τόσο σημαντικής έκτασης όπως αυτή της ΔΕΘ, στην καρδιά της πόλης, δίνει μια μοναδική ευκαιρία να αποκτήσουμε επιτέλους τον πρώτο πράσινο πνεύμονα όπως τα μεγάλα πάρκα των ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων. Αλλά να είναι πραγματικά πνεύμονας πρασίνου, με δένδρα και νερά, χωρίς άλλες ‘τσιμεντένιες’ χρήσεις.
Ελπίζοντας ο χώρος της ΔΕΘ να είναι μόνο η αρχή. Η αρχή για εκστρατείες...‘κατάληψης’ κάθε ελεύθερης σπιθαμής από δένδρα και χώμα! Για επιβράβευση ή και επιδότηση του ξηλώματος του τσιμέντου και της αντικατάστασης του με πράσινο.
Δε θέλουμε άλλο τσιμέντο, ούτε για διαμόρφωση πλατειών ούτε για ανάπλαση παραλιών! Αντί για έργα καλλωπισμού, έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη για λίγα έστω δένδρα και οξυγόνο! Όπου μπορούμε! Σε πλατείες, σε αυλές σχολείων και δημόσιων κτιρίων, σε δημόσιες εκτάσεις και πρώην στρατόπεδα, κατά μήκος της παραλίας, στο λιμάνι! Με τη ΔΕΘ να αποτελεί όπως είπαμε το πρώτο παράδειγμα!
Δεύτερο σημαντικό σημείο, το γενικότερο αναπτυξιακό σχέδιο της πόλης.
Ναι, να βρούμε νέα θέση για τη ΔΕΘ... Αλλά μαζί με αυτήν να δούμε και όλο τον σχεδιασμό της πόλης για τις επόμενες δεκαετίες!
Σήμερα αναζητείται χώρος για τη ΔΕΘ, χθες για τη Ζώνη Καινοτομίας, προχθές για το Διεθνές Πανεπιστήμιο, εδώ και χρόνια, τρόπος επέκτασης της οικιστικής ζώνης που ασφυκτιά εδώ και δεκαετίες! Κι ενώ οι συζητήσεις γίνονται αποσπασματικά και ευκαιριακά, συσσωρεύοντας εκρηκτικά προβλήματα, οι επιχειρηματικές δραστηριότητες εξαπλώνονται με άλλες ταχύτητες, εν μία νυκτί, καταλαμβάνοντας πολύτιμους ζωτικούς χώρους και αποκόπτοντας ολόκληρες περιοχές της πόλης!
Έχετε μήπως περπατήσει στην παραλία με την άμμο (ναι, άμμο!....) πίσω από τα νεόκτιστα εμπορικά κέντρα της περιοχής πριν από το αεροδρόμιο? Κοντοσταθήκατε ποτέ να δείτε την μαγευτική θέα της πόλης από εκεί? Μάλλον όχι. Αφού η περιοχή είναι είτε απροσπέλαστη είτε το ‘πίσω μέρος’ εμπορικών κέντρων.
Πριν από δεκαετίες ακούγαμε ότι η πόλη δε μπορούσε να επεκταθεί προς το αεροδρόμιο γιατί μεσολαβούσε μια μικρή βιομηχανική ζώνη. Και τώρα που η βιομηχανική ζώνη συρρικνώθηκε, δημιουργήθηκε –με συνοπτικές διαδικασίες-, μια ολοκαίνουρια εμπορική! Κι έτσι χάσαμε ξανά το εκπληκτικό παραλιακό μέτωπο από το Καραμπουρνάκι ως το αεροδρόμιο, που θα μπορούσε να εξελιχθεί είτε στην καλύτερη αστική περιοχή της πόλης (μια ‘Βουλιαγμένη’ της Θεσσαλονίκης) είτε να αξιοποιηθεί για δημόσια χρήση, πάρκα και πράσινο! Λίγο παρακάτω, σε επίσης εκπληκτική θέση, το κτήμα της Γεωργικής Σχολής, που προτάθηκε για τη μετεγκατάσταση της ΔΕΘ! Μα δε κοιτάει κανείς προς τη θάλασσα? Μόνο για την παλιά παραλία έχουμε ευαισθησίες? Όλα αυτά τα χιλιόμετρα υπέροχης ακτής, ο κόλπος όλος, μας είναι αδιάφορα, για πέταμα και για αχρηστία?
Να μιλήσουμε λοιπόν για την μετεγκατάσταση της ΔΕΘ, αλλά όχι αποσπασματικά. Να ζητήσουμε από όσους παίρνουν τις αποφάσεις μια απόφαση ενταγμένη στο σχέδιο και το όραμα για την Θεσσαλονίκη των επόμενων δεκαετιών. Δε μας ενδιαφέρει μόνο η ΔΕΘ, μας ενδιαφέρει η πόλη όλη και η ζωή μας σ’ αυτήν, με ανθρώπινους, σύγχρονους και ευρωπαϊκούς όρους!
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ του Σαββατοκύριακου 8-8-09, στο ένθετο 'ΖΩ στη Θεσσαλονίκη', στη στήλη ΑΙΧΜΕΣ.
Δείτε τη δημοσίευση στο
http://www.lianagouta.gr/website/pdf_articles/ΝΕΑ_8-8-09.pdf
Δευτέρα 3 Αυγούστου 2009
Εκλογές σε σταθερό χρόνο
H πολιτική αντιπαράθεση των τελευταίων ημερών έχει εστιαστεί στη σύνδεση της Προεδρικής εκλογής με πρόωρες εκλογές. Ωστόσο γιατί δεν εστιάζουμε την κουβέντα σε αυτό καθαυτό το θέμα του «πρόωρου»? Γιατί δε συζητάμε για τη διασφάλιση του σταθερού χρόνου των εκλογών, όπως γίνεται σε τόσες χώρες αλλά και στην ίδια την ΕΕ (βλέπε εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κάθε 5 χρόνια, ‘βρέξει-χιονίσει’, με ακρίβεια εβδομάδας). Κι αυτές οι χώρες, ενίοτε και η ΕΕ στο σύνολό της, περνούν κρίσεις και δυσκολίες. Ωστόσο ο χρόνος διεξαγωγής των εκλογών είναι κάτι που δεν αμφισβητείται και δε μπαίνει σε διαπραγμάτευση!Στην Ελλάδα, ο χρόνος διακυβέρνησης γίνεται ‘λάστιχο’ και...
ο χρόνος των εκλογών ‘ζαριά’ για να αξιοποιούνται συγκυρίες ευνοϊκές για το ένα ή το άλλο κόμμα. Πότε όμως επιτέλους, αυτοί οι ύψιστοι θεσμοί θα αποτελέσουν αδιαπραγμάτευτες σταθερές της Δημοκρατίας μας, σημεία αναφοράς και εμπιστοσύνης για τους πολίτες; Από τις εκλογές του 2007 και μετά ζούμε μια διαρκή αντιπολιτευτική ρητορεία βασισμένη στην εκλογολαγνεία. Για ποιες μεταρρυθμίσεις και ποια γενναία μέτρα να μιλήσει κανείς, όταν η εκδοχή των επαπειλούμενων εκλογών αποδιοργανώνει όλο το σύστημα, πολιτικούς, κυβερνώντες και διοικούντες, ακόμα και τους πολίτες? Όλα μπαίνουν στο γαϊτανάκι των ενδεχόμενων πρόωρων εκλογών, το πολιτικό δυναμικό επικεντρώνεται σε...’ασκήσεις επανεκλογής’ και η οικονομία μπαίνει σε ‘κατάσταση αναμονής’ ή μάλλον αγκύλωσης, μεσούσης μιας διεθνούς κρίσης και αμέτρητων εσωτερικών προβλημάτων που παραμένουν άλυτα. Το θέμα δεν είναι, λοιπόν, μόνο η Προεδρική εκλογή, αλλά γενικότερα η απαίτηση για Σταθερότητα, Συνέπεια και Εμπιστοσύνη στους Θεσμούς!»
Ανάρτηση του σχολίου στο blog VETO 300
http://veto300.blogspot.com/2009/07/blog-post_9428.html
ο χρόνος των εκλογών ‘ζαριά’ για να αξιοποιούνται συγκυρίες ευνοϊκές για το ένα ή το άλλο κόμμα. Πότε όμως επιτέλους, αυτοί οι ύψιστοι θεσμοί θα αποτελέσουν αδιαπραγμάτευτες σταθερές της Δημοκρατίας μας, σημεία αναφοράς και εμπιστοσύνης για τους πολίτες; Από τις εκλογές του 2007 και μετά ζούμε μια διαρκή αντιπολιτευτική ρητορεία βασισμένη στην εκλογολαγνεία. Για ποιες μεταρρυθμίσεις και ποια γενναία μέτρα να μιλήσει κανείς, όταν η εκδοχή των επαπειλούμενων εκλογών αποδιοργανώνει όλο το σύστημα, πολιτικούς, κυβερνώντες και διοικούντες, ακόμα και τους πολίτες? Όλα μπαίνουν στο γαϊτανάκι των ενδεχόμενων πρόωρων εκλογών, το πολιτικό δυναμικό επικεντρώνεται σε...’ασκήσεις επανεκλογής’ και η οικονομία μπαίνει σε ‘κατάσταση αναμονής’ ή μάλλον αγκύλωσης, μεσούσης μιας διεθνούς κρίσης και αμέτρητων εσωτερικών προβλημάτων που παραμένουν άλυτα. Το θέμα δεν είναι, λοιπόν, μόνο η Προεδρική εκλογή, αλλά γενικότερα η απαίτηση για Σταθερότητα, Συνέπεια και Εμπιστοσύνη στους Θεσμούς!»
Ανάρτηση του σχολίου στο blog VETO 300
http://veto300.blogspot.com/2009/07/blog-post_9428.html
Μια πρόσκληση να....Ανανεωθούμε!
Στα Ανεμολόγια, το περιοδικό της ΕΛΕΤΑΕΝ (Ελληνική Εταιρία Αιολικής Ενέργειας), στο τεύχος που κυκλοφορεί, δημοσιεύεται ένα άρθρο μου περί Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας. Ωστόσο η πρόσκληση είναι για Ανανέωση, γενικότερη....! Ανανέωση, με Ανανεώσιμες Πηγές και όχι μόνο! Με αφορμή το παράδειγμα του Δημάρχου της Νέας Υόρκης αναφέρομαι στο ζήτημα του δικού μας πολιτικού δυναμικού και του ρόλου του....
Ακολουθεί το άρθρο...
"Θα έλεγε κανείς ότι οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας μπήκαν για τα καλά στη ζωή μας. Ακούμε παντού γι αυτές, όλοι συζητούν για τις προοπτικές, τους στόχους την ανάγκη, διαβάζουμε στις εφημερίδες ρεπορτάζ με ωραίες εικόνες... Ωστόσο μένουμε εκεί! Γιατί η αλήθεια είναι ότι Ανανεώσιμες Πηγές ακούμε και Ανανεώσιμες Πηγές δε βλέπουμε!... Την εποχή που όλοι επιταχύνουν κι ανεβάζουν στροφές, στη χώρα μας συζητάμε, φιλολογούμε, φιλοσοφούμε, ακόμα και νομοθετούμε, αλλά το αποτέλεσμα είναι κάτι λιγότερο από τη γνωστή φράση....’μηδέν εις το πηλίκο’! Γιατί μόνο ως ‘μηδέν εις το πηλίκο’ θα μπορούσε να θεωρήσει κανείς το γεγονός ότι ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση βάζει φιλόδοξους, υποχρεωτικούς στόχους για τα επόμενα λίγα χρόνια, και διάφορες χώρες κάνουν ακόμα ταχύτερα βήματα τραβώντας την προσοχή στο νέο ενεργειακό τοπίο, στην Ελλάδα οι ρυθμοί επιβραδύνονται! Μα πώς το καταφέρνουμε άραγε αυτό? Μας έφταιγε η έλλειψη νομοθετικού πλαισίου που είχε καθυστερήσει, μας έφταιγε το χωροταξικό που δεν υπήρχε και σε όλα αυτά αποδίδονταν οι ευθύνες ολιγωρίας της χώρας μας. Και τώρα? Τώρα που έχουμε και νομοθετικό πλαίσιο με ισχυρά οικονομικά κίνητρα και χωροταξικό και χιλιάδες επενδυτικών σχεδίων κατατεθειμένων που αναμένουν στα συρτάρια για μια έγκριση ή ακόμα χειρότερα, εγκεκριμένες άδειες ανενεργές, παρόλα αυτά, εγκαταστάσεις ανανεωσίμων δε βλέπουμε να ξεφυτρώνουν σα τα μανιτάρια όπως θα περίμενε κανείς...ή όπως βλέπει κανείς να γίνεται σε άλλες χώρες του εξωτερικού, όπου τα φωτοβολταϊκά κατακλύζουν τις στέγες των σπιτιών ή οι ανεμογεννήτριες διαμορφώνουν ένα νέο τοπίο μιας σύγχρονης αισθητικής αντίληψης.
Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν πολλά τραύματα του παρελθόντος που έχουν κάνει τις κοινωνίες μας δύσπιστες. Βιομηχανίες που ρύπαιναν ανεξέλεγκτα και που προκάλεσαν περιβαλλοντικές καταστροφές, νομοθετικό έλλειμμα ή νομοθετική ασυδοσία που οδήγησαν σε σημαντική υποβάθμιση ή και καταστροφή του φυσικού πλούτου, περιβάλλοντος, αισθητικής, βλάβες στην υγεία από βιομηχανικές και άλλες επιχειρηματικές δραστηριότητες επιχειρηματικές, οι οποίες ίσως δεν ήταν γνωστές από την αρχή και αποδείχθηκαν επιστημονικά με το πέρασμα του χρόνου. Έτσι συχνά η καχυποψία προβάλει στη χώρα μας πρώτη και καλύτερη σε κάθε τί καινούριο ή διαφορετικό, ειδικά όταν πρόκειται για τεχνολογία, για επενδύσεις κλπ.
Βέβαια πολλά έχουν αλλάξει πλέον σε ό, τι αφορά την προστασία του περιβάλλοντος αλλά και της υγείας. Κατ’ αρχήν ένα πολύ απαιτητικό νομοθετικό πλαίσιο σε ευρωπαϊκό επίπεδο, που πολλοί το χαρακτηρίζουν ‘βαρύ’ ίσως και δύσκολο να ακολουθηθεί από χώρες που παρουσιάζουν σημαντική υστέρηση, που ωστόσο είναι εδώ, αποτελεί θεσμικό πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η μη συμμόρφωση σ’ αυτό συνεπάγεται συνέπειες και κυρώσεις, οικονομικές και όχι μόνο. Μέσα σε αυτό το δυνατό νομοθετικό πλαίσιο αποτυπώνονται πλέον αλλαγές νοοτροπίας οι οποίες ήταν ανύπαρκτες στο παρελθόν.
• Χαρακτηριστικό παράδειγμα η αρχή ‘ο ρυπαίνων πληρώνει’, όπου το κόστος μιας περιβαλλοντικής ζημιάς ακολουθεί και επιβαρύνει τον ρυπαίνοντα σε κάθε περίπτωση.
• Επίσης η έννοια που επιφέρει μεγάλες αλλαγές είναι η έννοια του κύκλου ζωής, σύμφωνα με την οποία κάθε προϊόν ή κάθε δραστηριότητα οφείλει να ‘μετρηθεί’ περιβαλλοντικά και να αποδείξει ότι δεν καταστρέφει το περιβάλλον σε όλο τον κύκλο ζωής και όχι μόνο στην λειτουργική περίοδό του.
• Αλλά ακόμα κι ένα ιδιαίτερα απαιτητικό πλαίσιο το οποίο απαιτεί την ύπαρξη μελέτης περιβαλλοντικών επιπτώσεων για κάθε επένδυση ή έργο που μπορεί να επιβαρύνει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το περιβάλλον.
Η πρόοδος που έχει γίνει λοιπόν σε σχέση με το παρελθόν σε αυτό τον τομέα είναι μεγάλη.
Στη χώρα μας βέβαια έχουμε μακρά παράδοση όχι μόνο στο ‘’να παίζουμε καθυστερήσεις’’ ως προς την υιοθέτηση νομοθεσιών που αποφασίζονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και κυρίως ως προς την ορθή τήρηση κάθε νομοθεσίας, ευρωπαϊκής και εθνικής. Οι παραβιάσεις γίνονται συχνά ο κανόνας, με ‘‘χρυσά παραδείγματα’’ αυτά της αυθαίρετης δόμησης, των καταπατήσεων δασών, και πολλά άλλα, που συντηρούνται μέσα στα χρόνια, χωρίς αντιμετώπιση και ουσιαστική πρόοδο.
Έτσι αυτό το τοπίο ίσως να είναι ο λόγος που τελικά συντηρείται η καχυποψία του Έλληνα σε κάθε τι που βλέπει να γίνεται κοντά στην αυλή του. Γιατί πλέον νομίζω ότι για κάποιες αντιδράσεις της κοινωνίας και των πολιτών, μόνο σε τέτοιες καταβολές ψυχολογικού χαρακτήρα πρέπει να αναζητήσουμε τα αίτια τους. Και μια και φιλοξενούμαι στα Ανεμολόγια, τί πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιων, προς διερεύνηση αντιδράσεων, από τις αντιδράσεις τοπικών κοινωνιών για την εγκατάσταση ανεμογεννητριών?
Αντιδράσεις και προσφυγές στα ανώτατα δικαστήρια της χώρας, ικανές να φρενάρουν εγκεκριμένες επενδύσεις που έχουν τηρήσει όλες τις διαδικασίες της νομιμότητας, των αδειοδοτήσεων από εθνικές αρχές, οι οποίες όμως σκοντάφτουν στις αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών.
Όταν όμως αρχίσει ένας τέτοιος πόλεμος, και η διαμάχη έχει φτάσει στα δικαστήρια είναι ήδη αργά και το κακό έχει γίνει, καθώς πλέον αναδεικνύεται σε έναν πόλεμο ισχύος, πολύ συχνά και πολιτικών παιχνιδιών μεταξύ των εμπλεκομένων, οι οποίοι φιλοδοξούν την ηρωοποίησή τους στην τοπική κοινωνία μέσα από έναν αγώνα ακύρωσης μιας επένδυσης, ενίοτε δε ίσως και πολλά περισσότερα...
Παλιά σύνδρομα και κατάλοιπα μιας νοοτροπίας που έλεγε πως κάθε επένδυση στη γειτονιά μας κάνει κάποιο κακό, που ακόμα κι αν δε το αντιλαμβανόμαστε, κάποια στιγμή θα αποδειχθεί ως τέτοιο!
Κάποια στιγμή όμως πρέπει επιτέλους να βάλουμε στην άκρη ξεπερασμένες αντιλήψεις και φοβίες, μικροπολιτικές και σκοπιμότητες, αλλά και να αποτινάξουμε μύθους που μας εγκλωβίζουν και μας κρατάνε πίσω σε έναν αγώνα δρόμου όπου οι ανταγωνιστές μας βρίσκονται ήδη χιλιόμετρα μπροστά μας.
Οι αντιδράσεις, οι φοβίες και τα σύνδρομα που καταγράφηκαν στην ελληνική επικράτεια κατά των νέων περιβαλλοντικών τεχνολογιών και δη των ανεμογεννητριών, θα μπορούσαν σίγουρα να γεμίσουν ένα πολύ ενδιαφέρον ανθολόγιο. Αποκορύφωμα των επιχειρημάτων, αυτό που έχει να κάνει με τις συμπεριφορές αναπαραγωγής των συμπαθέστατων αιγοπροβάτων, όπως τόσο γλαφυρά έχει παρουσιαστεί σε παλιότερο άρθρο στα Ανεμολόγια με τον τίτλο «Το σύνδρομο της gay κατσίκας»! Θέατρο του παραλόγου? Ίσως....
Ωστόσο σε κάθε περίπτωση εκείνο στο οποίο χρειάζεται να πέσει το βάρος και η προσοχή είναι η ενημέρωση και η εκπαίδευση. Γιατί δε μπορείς να αποτρέψεις τους φόβους που προκύπτουν στον πολίτη από σκόπιμες ή όχι δαιμονολογίες, παρά μόνο ενημερώνοντας.
Δεν είναι βέβαια πάντα εύκολη η ενημέρωση που αφορά ένα τεχνικό ζήτημα. Ωστόσο το θετικό σήμερα είναι η μεγάλη ευαισθητοποίηση του κόσμου για τα ζητήματα του περιβάλλοντος. Αυτό που πρόσφατα καταγράφεται όμως ως ανησυχία και φόβος από τους Έλληνες πολίτες και ως ζήτημα υψηλής προτεραιότητας, είναι μάλλον μόνο το πρώτο βήμα από τα πολλά που πρέπει ακόμα να γίνουν.
Όλοι έχουμε ακούσει για τις κλιματικές αλλαγές, ίσως μάλιστα έχουμε αρχίσει και να τις αναγνωρίζουμε μέσα από τα ακραία καιρικά φαινόμενα, τις ξηρασίες, τους καύσωνες, τη λειψυδρία από τη μια και τις πλημμύρες την άλλη, αλλά αυτές είναι μόνο οι διαπιστώσεις.
Αυτό που χρειάζεται να γίνει αντιληπτό με απλό τρόπο στον μέσο πολίτη είναι το πώς αυτές οι ακραίες αλλαγές και οι μεγάλες απειλές που μας απειλούν όλους, συνδέονται με την καθημερινότητά του, τις συνήθειες, τις επιλογές του.
Κι αφού συμφωνήσουμε όλοι ότι πχ. δε μπορούμε να φανταστούμε τη ζωή μας χωρίς ηλεκτρισμό ή ότι δε μπορούμε να γυρίσουμε στην εποχή χωρίς αυτοκίνητο, να δούμε με ποιον τρόπο θα εξασφαλίζουμε στο μέλλον το ίδιο αυτό επίπεδο ευζωίας. Χρειάζεται λοιπόν να συγκρίνουμε ποιοτικά και ποσοτικά την επίδραση ενός εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος όπως αυτό της Μεγαλόπολης ή της Πτολεμαϊδας με τις νέες τεχνολογίες πχ των ανεμογεννητριών ή των φωτοβολταϊκών ή της γεωθερμίας, ή να βάλουμε στην κουβέντα τα κριτήρια με τα οποία θα περιορίσουμε τη χρήση των ορυκτών καυσίμων και των εκπομπών τους από τα αυτοκίνητα και τις μεταφορές, εντός και εκτός πόλεων.
Και οι επιλογές πρέπει να είναι επιλογές όχι μόνο προσωπικές του καθενός μας, αλλά και της ίδιας της κοινωνίας, της τοπικής και της ευρύτερης.
Κι εδώ ο ρόλος του πολιτικού κόσμου αναδεικνύεται κρίσιμος και καθοριστικός.
Είναι οι πολιτικοί αυτοί που πρέπει πρώτοι να αντιληφθούν όσα συμβαίνουν ανά τον κόσμο, στον χώρο της επιστήμης, της τεχνολογίας, της καινοτομίας, του περιβάλλοντος, των επενδύσεων. Και αυτοί που με τη βοήθεια των επιστημόνων να τεκμηριώσουν τις πολιτικές τους προτάσεις και επιλογές. Στις οποίες όμως πριν προχωρήσουν πρέπει να ενημερώσουν, να πείσουν και να κάνουν συμμέτοχους τους πολίτες. Γιατί, στη συγκεκριμένη περίπτωση, δε πρόκειται για την κατασκευή ενός ακόμα δρόμου ή μιας ακόμα γέφυρας. Πρόκειται για επιλογές που σχετίζονται με τον τρόπο με τον οποίο έχουμε δομήσει την καθημερινότητά μας και με δραστικές αλλαγές στις οποίες πρέπει να συμφωνήσουμε και να συναινέσουμε όλοι. Η ειδοποιός διαφορά σε αυτές τις αποφάσεις είναι ο χαρακτήρας του επείγοντος που προκύπτει από το μέγεθος της περιβαλλοντικής απειλής.
Στη χώρα μας οι ρυθμοί φαίνεται ότι είναι αργοί. Όχι μόνο της ουσιαστικής ενσωμάτωσης της ευρωπαϊκής νομοθεσίας που αναφέραμε προηγουμένως, αλλά κυρίως της προσαρμογής μας με τις επιταγές των καιρών και της ικανότητάς μας να λαμβάνουμε έγκαιρα τα μηνύματα και να προχωράμε μπροστά. Αρκούμαστε στο ρόλο αυτού που τρέχει ασθμαίνοντας να προλάβει και δε διεκδικούμε το ρόλο αυτού που προχωράει μπροστά και που ανοίγει δρόμους.
Διαβάζουμε και συζητάμε όλοι γι αυτούς τους περίφημους στόχους της Ευρώπης για το 20-20-20, της εξοικονόμησης, των ΑΠΕ, της μείωσης των εκπομπών CO2 και μάλλον ξεφυσάμε με ανακούφιση που για τη χώρα μας ο στόχος είναι κατά τι χαμηλότερος, στο 18% για τις ΑΠΕ. Έχουμε κατατεθειμένο επενδυτικό ενδιαφέρον που ξεπερνά κατά πολύ αυτόν το στόχο, αλλά στην πράξη είμαστε κολλημένοι στη γραμμή εκκίνησης. Ίσως για άλλη μια φορά, όταν θα πλησιάζει το 2020, να τρέχουμε να πιάσουμε αγωνιωδώς το 18%. Θα είναι όμως έστω κι έτσι επιτυχία? Τη στιγμή που άλλες χώρες, περιφέρειες, πόλεις βάζουν πολύ υψηλότερους στόχους?
Για άλλες χώρες, ο ευρωπαϊκός αυτός στόχος μοιάζει να είναι πολύ λίγος. Μόνο έτσι εξηγείται ότι όλο και αυξάνουν οι χώρες που βάζουν στόχο την πλήρη απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα μέσα στα επόμενα χρόνια, όπως η Σουηδία, Ισλανδία, Νορβηγία, Πορτογαλία.
Αλλά και σε περιφερειακό επίπεδο, υπάρχουν περιοχές της Ευρώπης που έχουν ξεπεράσει ήδη κατά πολύ τον μέσο όρο του ευρωπαϊκού στόχου για το 2020 και πάνε για ακόμα ψηλότερα. Και δε το κάνουν μόνο από ρομαντισμό κι ευαισθησία αλλά με την προοπτική της οικονομίας του αύριο και με όρους ανταγωνιστικότητας στην εποχή που έρχεται. Θέλουν να είναι αυτοί που θα βρεθούν στην ηγετική θέση, που θα οδηγήσουν το άρμα, που θα ωφεληθούν όχι μόνο με περιβαλλοντικούς, αλλά και με οικονομικούς και αναπτυξιακούς όρους.
Ακόμα και οι πόλεις μπαίνουν δυναμικά σ’ αυτό το ράλι. Δήμαρχοι ενημερωμένοι και οραματιστές που θέλουν να κερδίσουν τα εύσημα της περιβαλλοντικής φροντίδας και πρωτοπορίας. Δήμαρχοι που δεν έχουν βγει από τις σελίδες του National Geographic, αλλά που μπαίνουν στον κόπο να πιάσουν τον σφυγμό της εποχής, να αφουγκραστούν τα μηνύματα, να ενημερωθούν, να καταλάβουν και να σπρώξουν τα πράγματα σε όφελος των πολιτών, τολμώντας ακόμα και μέτρα που δεν είναι πάντα δημοφιλή κι ευχάριστα. Φαίνεται όμως πως εκείνο που επιτυγχάνεται είναι ένα μίνιμουμ συμφωνίας και συνεννόησης γύρω από τις διαπιστώσεις και τις ανάγκες. Και όταν επιτευχθεί αυτό, κατόπιν η συμφωνία στα μέτρα και τις δράσεις έρχεται πολύ πιο εύκολα.
Έτσι ο Δήμαρχος της Νέας Υόρκης συζητά και προωθεί την εγκατάσταση ανεμογεννητριών κατά μήκος της πόλης, αλλά και στους ουρανοξύστες και στις γέφυρες της πόλης! Ένα καινούριο ενεργειακό-περιβαλλοντικό...αξεσουάρ που πιθανώς θα αλλάξει την εικόνα της πόλης προς όφελος της οικονομίας και του περιβάλλοντος! Πόσο μακρινή και εξωτική εικόνα βγαλμένη από ταινία επιστημονικής φαντασίας μοιάζει όλο αυτό σε μια χώρα όπως η Ελλάδα που προσπαθεί να κρύψει από κάθε θέα τις ανεμογεννήτριες και τα φωτοβολταϊκά!... Μιας χώρας που η θέα των φουγάρων δίπλα στις πόλεις δε φάνηκε να την ενοχλεί για πολλές δεκαετίες, τώρα ξεσηκώνει κινήματα κατά των νέων φιλοπεριβαλλοντικών τεχνολογιών και ενοχλείται από την αισθητική ρύπανση της εικόνας των ανεμογεννητριών. Μα μήπως πρέπει να αρχίσουμε να τις βλέπουμε φιλικά και με θετικό μάτι? Μήπως πρέπει να τις φέρουμε πιο κοντά μας, και να νιώσουμε περηφάνια αν μπορέσουμε να εγκαταστήσουμε κοντά στις πόλεις μας μερικές σειρές ανεμογεννητριών προκειμένου να γλυτώσουμε από κάποια λιγνιτικά φουγάρα κάπου αλλού? Μήπως να κάνουμε αυτή τη μόδα της νέας εποχής και να αγναντεύουμε με χαρά τις ανεμογεννήτριες στις κορυφογραμμές των λόφων γύρω από τις μεγαλουπόλεις μας με καμάρι και χαρά? Ή ακόμα περισσότερο, και μέσα στις πόλεις? Στέγες από φωτοβολταϊκά κελιά και ανεμογεννήτριες στα ψηλά κτίρια? Όχι δε πρόκειται για εικόνες επιστημονικές φαντασίας. Πρόκειται για το όραμα πολιτικών και τοπικών αρχόντων σε άλλα μέρη της γης, που όμως κάνουν τον κόπο να αφουγκραστούν την εποχή, να συμβουλευτούν τους επιστήμονες, να σκεφτούν και να προτείνουν, που μπορούν να οραματιστούν και να εμπνεύσουν, να ‘παρασύρουν’ τους πολίτες σε αλλαγές πρωτοπόρες....
Μακριά από μας θα μου πείτε όλα αυτά? Δυστυχώς ναι. Βλέπετε οι δικοί μας πολιτικοί και τοπικοί άρχοντες έχουν να τρέξουν σε αγώνες δρόμου για το ποιος θα προλάβει να παρευρεθεί σε περισσότερες εκδηλώσεις, πίτες, χορούς, πάρτυ για να κερδίσει σε πόντους αναγνωρισιμότητας. Οπότε πού καιρός για διάβασμα, μελέτη και ενημέρωση για τα όσα συμβαίνουν στον κόσμο?... Μήπως να ζητήσουμε σε μεταγραφή τον Δήμαρχο της Νέας Υόρκης, μπας και νιώσουμε κι εμείς, λίγο αέρα στα πανιά μας?"
Δείτε τη δημοσίευση στο
http://www.lianagouta.gr/viewblog.php?aa=511
Ακολουθεί το άρθρο...
"Θα έλεγε κανείς ότι οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας μπήκαν για τα καλά στη ζωή μας. Ακούμε παντού γι αυτές, όλοι συζητούν για τις προοπτικές, τους στόχους την ανάγκη, διαβάζουμε στις εφημερίδες ρεπορτάζ με ωραίες εικόνες... Ωστόσο μένουμε εκεί! Γιατί η αλήθεια είναι ότι Ανανεώσιμες Πηγές ακούμε και Ανανεώσιμες Πηγές δε βλέπουμε!... Την εποχή που όλοι επιταχύνουν κι ανεβάζουν στροφές, στη χώρα μας συζητάμε, φιλολογούμε, φιλοσοφούμε, ακόμα και νομοθετούμε, αλλά το αποτέλεσμα είναι κάτι λιγότερο από τη γνωστή φράση....’μηδέν εις το πηλίκο’! Γιατί μόνο ως ‘μηδέν εις το πηλίκο’ θα μπορούσε να θεωρήσει κανείς το γεγονός ότι ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση βάζει φιλόδοξους, υποχρεωτικούς στόχους για τα επόμενα λίγα χρόνια, και διάφορες χώρες κάνουν ακόμα ταχύτερα βήματα τραβώντας την προσοχή στο νέο ενεργειακό τοπίο, στην Ελλάδα οι ρυθμοί επιβραδύνονται! Μα πώς το καταφέρνουμε άραγε αυτό? Μας έφταιγε η έλλειψη νομοθετικού πλαισίου που είχε καθυστερήσει, μας έφταιγε το χωροταξικό που δεν υπήρχε και σε όλα αυτά αποδίδονταν οι ευθύνες ολιγωρίας της χώρας μας. Και τώρα? Τώρα που έχουμε και νομοθετικό πλαίσιο με ισχυρά οικονομικά κίνητρα και χωροταξικό και χιλιάδες επενδυτικών σχεδίων κατατεθειμένων που αναμένουν στα συρτάρια για μια έγκριση ή ακόμα χειρότερα, εγκεκριμένες άδειες ανενεργές, παρόλα αυτά, εγκαταστάσεις ανανεωσίμων δε βλέπουμε να ξεφυτρώνουν σα τα μανιτάρια όπως θα περίμενε κανείς...ή όπως βλέπει κανείς να γίνεται σε άλλες χώρες του εξωτερικού, όπου τα φωτοβολταϊκά κατακλύζουν τις στέγες των σπιτιών ή οι ανεμογεννήτριες διαμορφώνουν ένα νέο τοπίο μιας σύγχρονης αισθητικής αντίληψης.
Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν πολλά τραύματα του παρελθόντος που έχουν κάνει τις κοινωνίες μας δύσπιστες. Βιομηχανίες που ρύπαιναν ανεξέλεγκτα και που προκάλεσαν περιβαλλοντικές καταστροφές, νομοθετικό έλλειμμα ή νομοθετική ασυδοσία που οδήγησαν σε σημαντική υποβάθμιση ή και καταστροφή του φυσικού πλούτου, περιβάλλοντος, αισθητικής, βλάβες στην υγεία από βιομηχανικές και άλλες επιχειρηματικές δραστηριότητες επιχειρηματικές, οι οποίες ίσως δεν ήταν γνωστές από την αρχή και αποδείχθηκαν επιστημονικά με το πέρασμα του χρόνου. Έτσι συχνά η καχυποψία προβάλει στη χώρα μας πρώτη και καλύτερη σε κάθε τί καινούριο ή διαφορετικό, ειδικά όταν πρόκειται για τεχνολογία, για επενδύσεις κλπ.
Βέβαια πολλά έχουν αλλάξει πλέον σε ό, τι αφορά την προστασία του περιβάλλοντος αλλά και της υγείας. Κατ’ αρχήν ένα πολύ απαιτητικό νομοθετικό πλαίσιο σε ευρωπαϊκό επίπεδο, που πολλοί το χαρακτηρίζουν ‘βαρύ’ ίσως και δύσκολο να ακολουθηθεί από χώρες που παρουσιάζουν σημαντική υστέρηση, που ωστόσο είναι εδώ, αποτελεί θεσμικό πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η μη συμμόρφωση σ’ αυτό συνεπάγεται συνέπειες και κυρώσεις, οικονομικές και όχι μόνο. Μέσα σε αυτό το δυνατό νομοθετικό πλαίσιο αποτυπώνονται πλέον αλλαγές νοοτροπίας οι οποίες ήταν ανύπαρκτες στο παρελθόν.
• Χαρακτηριστικό παράδειγμα η αρχή ‘ο ρυπαίνων πληρώνει’, όπου το κόστος μιας περιβαλλοντικής ζημιάς ακολουθεί και επιβαρύνει τον ρυπαίνοντα σε κάθε περίπτωση.
• Επίσης η έννοια που επιφέρει μεγάλες αλλαγές είναι η έννοια του κύκλου ζωής, σύμφωνα με την οποία κάθε προϊόν ή κάθε δραστηριότητα οφείλει να ‘μετρηθεί’ περιβαλλοντικά και να αποδείξει ότι δεν καταστρέφει το περιβάλλον σε όλο τον κύκλο ζωής και όχι μόνο στην λειτουργική περίοδό του.
• Αλλά ακόμα κι ένα ιδιαίτερα απαιτητικό πλαίσιο το οποίο απαιτεί την ύπαρξη μελέτης περιβαλλοντικών επιπτώσεων για κάθε επένδυση ή έργο που μπορεί να επιβαρύνει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το περιβάλλον.
Η πρόοδος που έχει γίνει λοιπόν σε σχέση με το παρελθόν σε αυτό τον τομέα είναι μεγάλη.
Στη χώρα μας βέβαια έχουμε μακρά παράδοση όχι μόνο στο ‘’να παίζουμε καθυστερήσεις’’ ως προς την υιοθέτηση νομοθεσιών που αποφασίζονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και κυρίως ως προς την ορθή τήρηση κάθε νομοθεσίας, ευρωπαϊκής και εθνικής. Οι παραβιάσεις γίνονται συχνά ο κανόνας, με ‘‘χρυσά παραδείγματα’’ αυτά της αυθαίρετης δόμησης, των καταπατήσεων δασών, και πολλά άλλα, που συντηρούνται μέσα στα χρόνια, χωρίς αντιμετώπιση και ουσιαστική πρόοδο.
Έτσι αυτό το τοπίο ίσως να είναι ο λόγος που τελικά συντηρείται η καχυποψία του Έλληνα σε κάθε τι που βλέπει να γίνεται κοντά στην αυλή του. Γιατί πλέον νομίζω ότι για κάποιες αντιδράσεις της κοινωνίας και των πολιτών, μόνο σε τέτοιες καταβολές ψυχολογικού χαρακτήρα πρέπει να αναζητήσουμε τα αίτια τους. Και μια και φιλοξενούμαι στα Ανεμολόγια, τί πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιων, προς διερεύνηση αντιδράσεων, από τις αντιδράσεις τοπικών κοινωνιών για την εγκατάσταση ανεμογεννητριών?
Αντιδράσεις και προσφυγές στα ανώτατα δικαστήρια της χώρας, ικανές να φρενάρουν εγκεκριμένες επενδύσεις που έχουν τηρήσει όλες τις διαδικασίες της νομιμότητας, των αδειοδοτήσεων από εθνικές αρχές, οι οποίες όμως σκοντάφτουν στις αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών.
Όταν όμως αρχίσει ένας τέτοιος πόλεμος, και η διαμάχη έχει φτάσει στα δικαστήρια είναι ήδη αργά και το κακό έχει γίνει, καθώς πλέον αναδεικνύεται σε έναν πόλεμο ισχύος, πολύ συχνά και πολιτικών παιχνιδιών μεταξύ των εμπλεκομένων, οι οποίοι φιλοδοξούν την ηρωοποίησή τους στην τοπική κοινωνία μέσα από έναν αγώνα ακύρωσης μιας επένδυσης, ενίοτε δε ίσως και πολλά περισσότερα...
Παλιά σύνδρομα και κατάλοιπα μιας νοοτροπίας που έλεγε πως κάθε επένδυση στη γειτονιά μας κάνει κάποιο κακό, που ακόμα κι αν δε το αντιλαμβανόμαστε, κάποια στιγμή θα αποδειχθεί ως τέτοιο!
Κάποια στιγμή όμως πρέπει επιτέλους να βάλουμε στην άκρη ξεπερασμένες αντιλήψεις και φοβίες, μικροπολιτικές και σκοπιμότητες, αλλά και να αποτινάξουμε μύθους που μας εγκλωβίζουν και μας κρατάνε πίσω σε έναν αγώνα δρόμου όπου οι ανταγωνιστές μας βρίσκονται ήδη χιλιόμετρα μπροστά μας.
Οι αντιδράσεις, οι φοβίες και τα σύνδρομα που καταγράφηκαν στην ελληνική επικράτεια κατά των νέων περιβαλλοντικών τεχνολογιών και δη των ανεμογεννητριών, θα μπορούσαν σίγουρα να γεμίσουν ένα πολύ ενδιαφέρον ανθολόγιο. Αποκορύφωμα των επιχειρημάτων, αυτό που έχει να κάνει με τις συμπεριφορές αναπαραγωγής των συμπαθέστατων αιγοπροβάτων, όπως τόσο γλαφυρά έχει παρουσιαστεί σε παλιότερο άρθρο στα Ανεμολόγια με τον τίτλο «Το σύνδρομο της gay κατσίκας»! Θέατρο του παραλόγου? Ίσως....
Ωστόσο σε κάθε περίπτωση εκείνο στο οποίο χρειάζεται να πέσει το βάρος και η προσοχή είναι η ενημέρωση και η εκπαίδευση. Γιατί δε μπορείς να αποτρέψεις τους φόβους που προκύπτουν στον πολίτη από σκόπιμες ή όχι δαιμονολογίες, παρά μόνο ενημερώνοντας.
Δεν είναι βέβαια πάντα εύκολη η ενημέρωση που αφορά ένα τεχνικό ζήτημα. Ωστόσο το θετικό σήμερα είναι η μεγάλη ευαισθητοποίηση του κόσμου για τα ζητήματα του περιβάλλοντος. Αυτό που πρόσφατα καταγράφεται όμως ως ανησυχία και φόβος από τους Έλληνες πολίτες και ως ζήτημα υψηλής προτεραιότητας, είναι μάλλον μόνο το πρώτο βήμα από τα πολλά που πρέπει ακόμα να γίνουν.
Όλοι έχουμε ακούσει για τις κλιματικές αλλαγές, ίσως μάλιστα έχουμε αρχίσει και να τις αναγνωρίζουμε μέσα από τα ακραία καιρικά φαινόμενα, τις ξηρασίες, τους καύσωνες, τη λειψυδρία από τη μια και τις πλημμύρες την άλλη, αλλά αυτές είναι μόνο οι διαπιστώσεις.
Αυτό που χρειάζεται να γίνει αντιληπτό με απλό τρόπο στον μέσο πολίτη είναι το πώς αυτές οι ακραίες αλλαγές και οι μεγάλες απειλές που μας απειλούν όλους, συνδέονται με την καθημερινότητά του, τις συνήθειες, τις επιλογές του.
Κι αφού συμφωνήσουμε όλοι ότι πχ. δε μπορούμε να φανταστούμε τη ζωή μας χωρίς ηλεκτρισμό ή ότι δε μπορούμε να γυρίσουμε στην εποχή χωρίς αυτοκίνητο, να δούμε με ποιον τρόπο θα εξασφαλίζουμε στο μέλλον το ίδιο αυτό επίπεδο ευζωίας. Χρειάζεται λοιπόν να συγκρίνουμε ποιοτικά και ποσοτικά την επίδραση ενός εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος όπως αυτό της Μεγαλόπολης ή της Πτολεμαϊδας με τις νέες τεχνολογίες πχ των ανεμογεννητριών ή των φωτοβολταϊκών ή της γεωθερμίας, ή να βάλουμε στην κουβέντα τα κριτήρια με τα οποία θα περιορίσουμε τη χρήση των ορυκτών καυσίμων και των εκπομπών τους από τα αυτοκίνητα και τις μεταφορές, εντός και εκτός πόλεων.
Και οι επιλογές πρέπει να είναι επιλογές όχι μόνο προσωπικές του καθενός μας, αλλά και της ίδιας της κοινωνίας, της τοπικής και της ευρύτερης.
Κι εδώ ο ρόλος του πολιτικού κόσμου αναδεικνύεται κρίσιμος και καθοριστικός.
Είναι οι πολιτικοί αυτοί που πρέπει πρώτοι να αντιληφθούν όσα συμβαίνουν ανά τον κόσμο, στον χώρο της επιστήμης, της τεχνολογίας, της καινοτομίας, του περιβάλλοντος, των επενδύσεων. Και αυτοί που με τη βοήθεια των επιστημόνων να τεκμηριώσουν τις πολιτικές τους προτάσεις και επιλογές. Στις οποίες όμως πριν προχωρήσουν πρέπει να ενημερώσουν, να πείσουν και να κάνουν συμμέτοχους τους πολίτες. Γιατί, στη συγκεκριμένη περίπτωση, δε πρόκειται για την κατασκευή ενός ακόμα δρόμου ή μιας ακόμα γέφυρας. Πρόκειται για επιλογές που σχετίζονται με τον τρόπο με τον οποίο έχουμε δομήσει την καθημερινότητά μας και με δραστικές αλλαγές στις οποίες πρέπει να συμφωνήσουμε και να συναινέσουμε όλοι. Η ειδοποιός διαφορά σε αυτές τις αποφάσεις είναι ο χαρακτήρας του επείγοντος που προκύπτει από το μέγεθος της περιβαλλοντικής απειλής.
Στη χώρα μας οι ρυθμοί φαίνεται ότι είναι αργοί. Όχι μόνο της ουσιαστικής ενσωμάτωσης της ευρωπαϊκής νομοθεσίας που αναφέραμε προηγουμένως, αλλά κυρίως της προσαρμογής μας με τις επιταγές των καιρών και της ικανότητάς μας να λαμβάνουμε έγκαιρα τα μηνύματα και να προχωράμε μπροστά. Αρκούμαστε στο ρόλο αυτού που τρέχει ασθμαίνοντας να προλάβει και δε διεκδικούμε το ρόλο αυτού που προχωράει μπροστά και που ανοίγει δρόμους.
Διαβάζουμε και συζητάμε όλοι γι αυτούς τους περίφημους στόχους της Ευρώπης για το 20-20-20, της εξοικονόμησης, των ΑΠΕ, της μείωσης των εκπομπών CO2 και μάλλον ξεφυσάμε με ανακούφιση που για τη χώρα μας ο στόχος είναι κατά τι χαμηλότερος, στο 18% για τις ΑΠΕ. Έχουμε κατατεθειμένο επενδυτικό ενδιαφέρον που ξεπερνά κατά πολύ αυτόν το στόχο, αλλά στην πράξη είμαστε κολλημένοι στη γραμμή εκκίνησης. Ίσως για άλλη μια φορά, όταν θα πλησιάζει το 2020, να τρέχουμε να πιάσουμε αγωνιωδώς το 18%. Θα είναι όμως έστω κι έτσι επιτυχία? Τη στιγμή που άλλες χώρες, περιφέρειες, πόλεις βάζουν πολύ υψηλότερους στόχους?
Για άλλες χώρες, ο ευρωπαϊκός αυτός στόχος μοιάζει να είναι πολύ λίγος. Μόνο έτσι εξηγείται ότι όλο και αυξάνουν οι χώρες που βάζουν στόχο την πλήρη απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα μέσα στα επόμενα χρόνια, όπως η Σουηδία, Ισλανδία, Νορβηγία, Πορτογαλία.
Αλλά και σε περιφερειακό επίπεδο, υπάρχουν περιοχές της Ευρώπης που έχουν ξεπεράσει ήδη κατά πολύ τον μέσο όρο του ευρωπαϊκού στόχου για το 2020 και πάνε για ακόμα ψηλότερα. Και δε το κάνουν μόνο από ρομαντισμό κι ευαισθησία αλλά με την προοπτική της οικονομίας του αύριο και με όρους ανταγωνιστικότητας στην εποχή που έρχεται. Θέλουν να είναι αυτοί που θα βρεθούν στην ηγετική θέση, που θα οδηγήσουν το άρμα, που θα ωφεληθούν όχι μόνο με περιβαλλοντικούς, αλλά και με οικονομικούς και αναπτυξιακούς όρους.
Ακόμα και οι πόλεις μπαίνουν δυναμικά σ’ αυτό το ράλι. Δήμαρχοι ενημερωμένοι και οραματιστές που θέλουν να κερδίσουν τα εύσημα της περιβαλλοντικής φροντίδας και πρωτοπορίας. Δήμαρχοι που δεν έχουν βγει από τις σελίδες του National Geographic, αλλά που μπαίνουν στον κόπο να πιάσουν τον σφυγμό της εποχής, να αφουγκραστούν τα μηνύματα, να ενημερωθούν, να καταλάβουν και να σπρώξουν τα πράγματα σε όφελος των πολιτών, τολμώντας ακόμα και μέτρα που δεν είναι πάντα δημοφιλή κι ευχάριστα. Φαίνεται όμως πως εκείνο που επιτυγχάνεται είναι ένα μίνιμουμ συμφωνίας και συνεννόησης γύρω από τις διαπιστώσεις και τις ανάγκες. Και όταν επιτευχθεί αυτό, κατόπιν η συμφωνία στα μέτρα και τις δράσεις έρχεται πολύ πιο εύκολα.
Έτσι ο Δήμαρχος της Νέας Υόρκης συζητά και προωθεί την εγκατάσταση ανεμογεννητριών κατά μήκος της πόλης, αλλά και στους ουρανοξύστες και στις γέφυρες της πόλης! Ένα καινούριο ενεργειακό-περιβαλλοντικό...αξεσουάρ που πιθανώς θα αλλάξει την εικόνα της πόλης προς όφελος της οικονομίας και του περιβάλλοντος! Πόσο μακρινή και εξωτική εικόνα βγαλμένη από ταινία επιστημονικής φαντασίας μοιάζει όλο αυτό σε μια χώρα όπως η Ελλάδα που προσπαθεί να κρύψει από κάθε θέα τις ανεμογεννήτριες και τα φωτοβολταϊκά!... Μιας χώρας που η θέα των φουγάρων δίπλα στις πόλεις δε φάνηκε να την ενοχλεί για πολλές δεκαετίες, τώρα ξεσηκώνει κινήματα κατά των νέων φιλοπεριβαλλοντικών τεχνολογιών και ενοχλείται από την αισθητική ρύπανση της εικόνας των ανεμογεννητριών. Μα μήπως πρέπει να αρχίσουμε να τις βλέπουμε φιλικά και με θετικό μάτι? Μήπως πρέπει να τις φέρουμε πιο κοντά μας, και να νιώσουμε περηφάνια αν μπορέσουμε να εγκαταστήσουμε κοντά στις πόλεις μας μερικές σειρές ανεμογεννητριών προκειμένου να γλυτώσουμε από κάποια λιγνιτικά φουγάρα κάπου αλλού? Μήπως να κάνουμε αυτή τη μόδα της νέας εποχής και να αγναντεύουμε με χαρά τις ανεμογεννήτριες στις κορυφογραμμές των λόφων γύρω από τις μεγαλουπόλεις μας με καμάρι και χαρά? Ή ακόμα περισσότερο, και μέσα στις πόλεις? Στέγες από φωτοβολταϊκά κελιά και ανεμογεννήτριες στα ψηλά κτίρια? Όχι δε πρόκειται για εικόνες επιστημονικές φαντασίας. Πρόκειται για το όραμα πολιτικών και τοπικών αρχόντων σε άλλα μέρη της γης, που όμως κάνουν τον κόπο να αφουγκραστούν την εποχή, να συμβουλευτούν τους επιστήμονες, να σκεφτούν και να προτείνουν, που μπορούν να οραματιστούν και να εμπνεύσουν, να ‘παρασύρουν’ τους πολίτες σε αλλαγές πρωτοπόρες....
Μακριά από μας θα μου πείτε όλα αυτά? Δυστυχώς ναι. Βλέπετε οι δικοί μας πολιτικοί και τοπικοί άρχοντες έχουν να τρέξουν σε αγώνες δρόμου για το ποιος θα προλάβει να παρευρεθεί σε περισσότερες εκδηλώσεις, πίτες, χορούς, πάρτυ για να κερδίσει σε πόντους αναγνωρισιμότητας. Οπότε πού καιρός για διάβασμα, μελέτη και ενημέρωση για τα όσα συμβαίνουν στον κόσμο?... Μήπως να ζητήσουμε σε μεταγραφή τον Δήμαρχο της Νέας Υόρκης, μπας και νιώσουμε κι εμείς, λίγο αέρα στα πανιά μας?"
Δείτε τη δημοσίευση στο
http://www.lianagouta.gr/viewblog.php?aa=511
Κυριακή 24 Μαΐου 2009
Ευρωεκλογές - Δημοψήφισμα : Μα τόσο πολύ θα τις ''μικρύνουμε'';
Οι Ευρωεκλογές μας καλούν σε λίγες μέρες στην κάλπη! Μετά από μήνες ατέλειωτων συζητήσεων και αναλύσεων περί δημοσκοπήσεων, πρόθεσης ψήφου, σενάρια εκλογών, έχουμε μπροστά μας αληθινές εκλογές αυτή τη φορά! Φαίνεται ότι στην Ελλάδα μας αρέσει να...εκλογολογούμε ατελείωτα. Με τη διαφορά ότι όλο το ενδιαφέρον εστιάζεται αποκλειστικά σε όσα συμβαίνουν μέσα στα μικρά σύνορά μας. Γιατί ακόμα κι αυτές τις ευρωεκλογές, τις βλέπουμε ως μια νέα ευκαιρία για αντιπαράθεσης “made in Greece”! Με χαρακτηριστικότερη φράση αυτής της τακτικής, την πρόσκληση-πυροτέχνημα της αντιπολίτευσης για ‘Δημοψήφισμα’!
Είναι αλήθεια βέβαια ότι και ο Έλληνας όπως κι ο μέσος ευρωπαίος πολίτης ακούει και μαθαίνει λίγα για όσα διαδραματίζονται και εξελίσσονται στις Βρυξέλλες. Όταν όμως η ίδια η ηγεσία της αντιπολίτευσης, επιλέγει να υποβαθμίσει το ρόλο των ευρωεκλογών, αναγορεύοντας τες σε Δημοψήφισμα εσωτερικής κατανάλωσης, τότε δε μπορεί παρά να δει κανείς όχι μόνο μια κοντόφθαλμη αντίληψη, αλλά και σκοπίμως αποπροσανατολιστική.
Αντιθέτως, όλη η πολιτική και εκλογική αντιπαράθεση θα έπρεπε να επικεντρώνεται στην ποιότητα κατάρτισης του κάθε ψηφοδελτίου. Αυτό που καλούμαστε να επιλέξουμε είναι 22 Έλληνες βουλευτές, οι οποίοι στα επόμενα 5 χρόνια θα αποτελούν τη φωνή της Ελλάδος, σε όλες τις αποφάσεις που λαμβάνει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για τις 27 χώρες της ΕΕ. Αποφάσεις που λαμβάνονται μέσα από μια δημοκρατική διαδικασία καθημερινών ζυμώσεων, συζητήσεων, συναινέσεων ακόμα και συμβιβασμών, χάρη στην οποία, η ΕΕ εξελίσσεται και προχωράει. Καθημερινές μάχες μέσα από τις οποίες χαράσσονται Στρατηγικές, αποφασίζονται Πολιτικές και θεσπίζονται Νομοθεσίες. Μάχες στις οποίες οι Έλληνες ευρωβουλευτές θα πρέπει να προτείνουν, να εισηγηθούν, να ελέγξουν, να νομοθετήσουν, δηλώνοντας με έμφαση ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα που αν και μικρή, μπορεί να έχει άποψη. 30 χρόνια τώρα έχουμε ως χώρα αυτό το ‘Δικαίωμα’ συμμετοχής και οφείλουμε να κάνουμε αισθητή την παρουσία μας σε όφελος των ευρωπαίων και των Ελλήνων πολιτών. Αν αναλογιστούμε μάλιστα ότι το 80% της ελληνικής νομοθεσίας, είναι αποτέλεσμα εφαρμογής της ευρωπαϊκής νομοθεσίας, αντιλαμβανόμαστε ότι αυτές οι διεργασίες του Ευρωκοινοβουλίου μπορεί να μας επηρεάζουν περισσότερο ακόμα και από αυτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου.
Άρα ο στόχος των ευρωεκλογών πρέπει να είναι ένας και μοναδικός : Να επιλέξουμε με ευθύνη το ψηφοδέλτιο με την καλύτερη ευρωπαϊκή πρόταση και την ικανότερη ομάδα υποψηφίων. Χρειαζόμαστε ανθρώπους με βαθιά γνώση και εμπειρία, πάθος και εργατικότητα, με φωνή ισχυρή, τεκμηριωμένη, μαχητική και διεκδικητική, που θα συναισθανθούν το βάρος της ευθύνης τους και μέσα από τη θητεία τους θα δικαιολογήσουν την παρουσία τους φέρνοντας μια προστιθέμενη αξία για τη χώρα. Όχι ανθρώπους της εικόνας και του star system, αλλά της γνώσης και του έργου. Κι αυτό πρέπει να το απαιτούμε μέχρι τέλους. Να παρακολουθήσουμε την πορεία τους και να ενδιαφερθούμε για το έργο και τις επιδόσεις τους.
Σήμερα ποιος γνωρίζει έστω και λίγα από τα πολλά σπουδαία που έχουν πετύχει ορισμένοι από τους ευρωβουλευτές μας? Ποιες εφημερίδες και ποιες τηλεοράσεις ασχολούνται με το έργο των ευρωβουλευτών, πέρα από το να αφιερώσουν πιθανώς δυο αράδες? Κι όμως τα θέματα αυτά, παρόλο που... «δε πουλάνε», είναι αυτά που καθορίζουν το μέλλον μας, πολύ περισσότερο από την στενή μιντιακή ελληνική επικαιρότητα.
Ας ασχοληθούμε αυτή τη φορά με την ουσία των ευρωεκλογών, κι ας μην την «μικρύνουμε» κάτω από το παραμορφωτικό πρίσμα μιας μικροκομματικής εσωστρέφειας. Οι Ευρωβουλευτές που θα εκλεγούν έχουν σπουδαίο έργο να επιτελέσουν, που αφορά το μέλλον όλων μας, την καθημερινότητα, την ποιότητα ζωής μας. Ας αξιοποιήσουμε αυτή την ευκαιρία επιλέγοντας τους καλύτερους!
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Politics News, τεύχος Μαϊου '09, αν και με λάθος τίτλο, ελπίζω από τον...δαίμονα του τυπογραφείου!...
Δείτε τη δημοσίευση στο
http://www.lianagouta.gr/viewblog.php?aa=493
Είναι αλήθεια βέβαια ότι και ο Έλληνας όπως κι ο μέσος ευρωπαίος πολίτης ακούει και μαθαίνει λίγα για όσα διαδραματίζονται και εξελίσσονται στις Βρυξέλλες. Όταν όμως η ίδια η ηγεσία της αντιπολίτευσης, επιλέγει να υποβαθμίσει το ρόλο των ευρωεκλογών, αναγορεύοντας τες σε Δημοψήφισμα εσωτερικής κατανάλωσης, τότε δε μπορεί παρά να δει κανείς όχι μόνο μια κοντόφθαλμη αντίληψη, αλλά και σκοπίμως αποπροσανατολιστική.
Αντιθέτως, όλη η πολιτική και εκλογική αντιπαράθεση θα έπρεπε να επικεντρώνεται στην ποιότητα κατάρτισης του κάθε ψηφοδελτίου. Αυτό που καλούμαστε να επιλέξουμε είναι 22 Έλληνες βουλευτές, οι οποίοι στα επόμενα 5 χρόνια θα αποτελούν τη φωνή της Ελλάδος, σε όλες τις αποφάσεις που λαμβάνει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για τις 27 χώρες της ΕΕ. Αποφάσεις που λαμβάνονται μέσα από μια δημοκρατική διαδικασία καθημερινών ζυμώσεων, συζητήσεων, συναινέσεων ακόμα και συμβιβασμών, χάρη στην οποία, η ΕΕ εξελίσσεται και προχωράει. Καθημερινές μάχες μέσα από τις οποίες χαράσσονται Στρατηγικές, αποφασίζονται Πολιτικές και θεσπίζονται Νομοθεσίες. Μάχες στις οποίες οι Έλληνες ευρωβουλευτές θα πρέπει να προτείνουν, να εισηγηθούν, να ελέγξουν, να νομοθετήσουν, δηλώνοντας με έμφαση ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα που αν και μικρή, μπορεί να έχει άποψη. 30 χρόνια τώρα έχουμε ως χώρα αυτό το ‘Δικαίωμα’ συμμετοχής και οφείλουμε να κάνουμε αισθητή την παρουσία μας σε όφελος των ευρωπαίων και των Ελλήνων πολιτών. Αν αναλογιστούμε μάλιστα ότι το 80% της ελληνικής νομοθεσίας, είναι αποτέλεσμα εφαρμογής της ευρωπαϊκής νομοθεσίας, αντιλαμβανόμαστε ότι αυτές οι διεργασίες του Ευρωκοινοβουλίου μπορεί να μας επηρεάζουν περισσότερο ακόμα και από αυτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου.
Άρα ο στόχος των ευρωεκλογών πρέπει να είναι ένας και μοναδικός : Να επιλέξουμε με ευθύνη το ψηφοδέλτιο με την καλύτερη ευρωπαϊκή πρόταση και την ικανότερη ομάδα υποψηφίων. Χρειαζόμαστε ανθρώπους με βαθιά γνώση και εμπειρία, πάθος και εργατικότητα, με φωνή ισχυρή, τεκμηριωμένη, μαχητική και διεκδικητική, που θα συναισθανθούν το βάρος της ευθύνης τους και μέσα από τη θητεία τους θα δικαιολογήσουν την παρουσία τους φέρνοντας μια προστιθέμενη αξία για τη χώρα. Όχι ανθρώπους της εικόνας και του star system, αλλά της γνώσης και του έργου. Κι αυτό πρέπει να το απαιτούμε μέχρι τέλους. Να παρακολουθήσουμε την πορεία τους και να ενδιαφερθούμε για το έργο και τις επιδόσεις τους.
Σήμερα ποιος γνωρίζει έστω και λίγα από τα πολλά σπουδαία που έχουν πετύχει ορισμένοι από τους ευρωβουλευτές μας? Ποιες εφημερίδες και ποιες τηλεοράσεις ασχολούνται με το έργο των ευρωβουλευτών, πέρα από το να αφιερώσουν πιθανώς δυο αράδες? Κι όμως τα θέματα αυτά, παρόλο που... «δε πουλάνε», είναι αυτά που καθορίζουν το μέλλον μας, πολύ περισσότερο από την στενή μιντιακή ελληνική επικαιρότητα.
Ας ασχοληθούμε αυτή τη φορά με την ουσία των ευρωεκλογών, κι ας μην την «μικρύνουμε» κάτω από το παραμορφωτικό πρίσμα μιας μικροκομματικής εσωστρέφειας. Οι Ευρωβουλευτές που θα εκλεγούν έχουν σπουδαίο έργο να επιτελέσουν, που αφορά το μέλλον όλων μας, την καθημερινότητα, την ποιότητα ζωής μας. Ας αξιοποιήσουμε αυτή την ευκαιρία επιλέγοντας τους καλύτερους!
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Politics News, τεύχος Μαϊου '09, αν και με λάθος τίτλο, ελπίζω από τον...δαίμονα του τυπογραφείου!...
Δείτε τη δημοσίευση στο
http://www.lianagouta.gr/viewblog.php?aa=493
Τρίτη 14 Απριλίου 2009
Ευρωεκλογές-Δικαίωμα Συμμετοχής : Πάλι θα το σπαταλήσουμε?
Η άποψή μου για τη συζήτηση και την ουσία των Ευρωεκλογών, μέσα από ένα άρθρο μου στον Αγγελιοφόρο, στις 13-4-09.
Η συζήτηση για τις Ευρωεκλογές ξεκίνησε, μαζί και η αντιπαράθεση των κομμάτων. Ωστόσο μοιάζει με μια συζήτηση η οποία χάνει το στόχο της. Οι περισσότεροι τις βλέπουν αποκλειστικά ως ευκαιρία για πολιτικά μηνύματα εσωτερικής κατανάλωσης και η αντιπολίτευση με ευκολία τις ανάγει σε ‘Δημοψήφισμα’. Όμως, πόσο αποπροσανατολιστική και πόσο κοντόφθαλμη είναι μια τέτοια στάση και άποψη?
Μιλάμε για τις εκλογές στις οποίες καλούμαστε να επιλέξουμε 22 όλους κι όλους Έλληνες, που θα εκπροσωπήσουν τη χώρα μας για τα επόμενα 5 χρόνια στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. 22 άνθρωποι που θα κληθούν να νομοθετήσουν, να εισηγηθούν, να ελέγξουν, να συμμετάσχουν στις διαπραγματεύσεις των Βρυξελλών, μερικές φορές σε σκληρά παζάρια, υπερασπιζόμενοι τα συμφέροντα αλλά και την εικόνα της χώρας μας. Και οι οποίοι αποτελούν το «Δικαίωμα Συμμετοχής» της Ελλάδος στο Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Σε μια μάχη που δίνεται καθημερινά, που αφορά τους πολίτες 27 χωρών σε όλους τους τομείς της πολιτικής, της νομοθεσίας, της κοινοτικής χρηματοδότησης. Συχνά μάλιστα αυτή η μάχη είναι σημαντικότερη για τον Έλληνα πολίτη και από τις μάχες που δίνονται στο δικό μας, το ελληνικό κοινοβούλιο. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι το 80% της εθνικής μας νομοθεσίας είναι εφαρμογή της ευρωπαϊκής νομοθεσίας.
Όταν μιλάμε λοιπόν για τις ευρωεκλογές, η μάχη των κομμάτων πρέπει να δοθεί με κριτήριο την αξία και την ικανότητα των προσώπων που θα μας εκπροσωπήσουν στις Βρυξέλλες. Να δούμε με ευθύνη και σοβαρότητα το κάθε ψηφοδέλτιο και να επιλέξουμε εκείνο που θα περιλαμβάνει τους πιο κατάλληλους και πιο ικανούς να διεκδικήσουν τα καλύτερα για την Ελλάδα, μέσα στη μεγάλη οικογένεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εκείνους τους ανθρώπους που με τη γνώση, την εμπειρία, το πάθος και τη σκληρή δουλειά τους, θα πετύχουν μια προστιθέμενη αξία στην πολιτική για την Ελλάδα αλλά και για όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Κι εδώ, δε θέλουμε εικόνα και star system, όπως συχνά γίνεται σε άλλες εκλογές. Θέλουμε έργο και αποτέλεσμα. Και υπάρχουν Έλληνες Ευρωβουλευτές που έχουν πετύχει σπουδαία επιτεύγματα. Επιτεύγματα για τα οποία δυστυχώς συνήθως δεν ακούμε και δε μαθαίνουμε τίποτα, καθώς δε θεωρούνται θέματα που ‘πουλάνε’, μπροστά στην ελληνική πολιτική επικαιρότητα!
Γιατί όλα αυτά μοιάζουν με ψιλά γράμματα στον μικρόκοσμο των εσωτερικών μας αντιπαραθέσεων και μένουν δυστυχώς στην άκρη όταν ξεκινά η κουβέντα για τις επικείμενες ευρωεκλογές. Κι ενώ πρόκειται για κάτι σπουδαίο που συμβαίνει εκτός συνόρων μας, εμείς το στριμώχνουμε, το ‘’μικραίνουμε’’ και το βάζουμε κάτω από το παραμορφωτικό πρίσμα της εσωτερικής μας επικαιρότητας. Ας μην παγιδευτούμε για ακόμα μια φορά στην εσωστρέφειά μας, που τόσο μας ταλαιπωρεί, αλλά ας ασκήσουμε το ‘Δικαίωμα Συμμετοχής’ στην Ευρώπη, με τον καλύτερο τρόπο, διαλέγοντας τους καλύτερους και τους ικανότερους.
Αφορά το μέλλον μας, την ποιότητα ζωής μας, την καθημερινότητά μας! Μας αφορά όλους!
Η συζήτηση για τις Ευρωεκλογές ξεκίνησε, μαζί και η αντιπαράθεση των κομμάτων. Ωστόσο μοιάζει με μια συζήτηση η οποία χάνει το στόχο της. Οι περισσότεροι τις βλέπουν αποκλειστικά ως ευκαιρία για πολιτικά μηνύματα εσωτερικής κατανάλωσης και η αντιπολίτευση με ευκολία τις ανάγει σε ‘Δημοψήφισμα’. Όμως, πόσο αποπροσανατολιστική και πόσο κοντόφθαλμη είναι μια τέτοια στάση και άποψη?
Μιλάμε για τις εκλογές στις οποίες καλούμαστε να επιλέξουμε 22 όλους κι όλους Έλληνες, που θα εκπροσωπήσουν τη χώρα μας για τα επόμενα 5 χρόνια στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. 22 άνθρωποι που θα κληθούν να νομοθετήσουν, να εισηγηθούν, να ελέγξουν, να συμμετάσχουν στις διαπραγματεύσεις των Βρυξελλών, μερικές φορές σε σκληρά παζάρια, υπερασπιζόμενοι τα συμφέροντα αλλά και την εικόνα της χώρας μας. Και οι οποίοι αποτελούν το «Δικαίωμα Συμμετοχής» της Ελλάδος στο Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Σε μια μάχη που δίνεται καθημερινά, που αφορά τους πολίτες 27 χωρών σε όλους τους τομείς της πολιτικής, της νομοθεσίας, της κοινοτικής χρηματοδότησης. Συχνά μάλιστα αυτή η μάχη είναι σημαντικότερη για τον Έλληνα πολίτη και από τις μάχες που δίνονται στο δικό μας, το ελληνικό κοινοβούλιο. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι το 80% της εθνικής μας νομοθεσίας είναι εφαρμογή της ευρωπαϊκής νομοθεσίας.
Όταν μιλάμε λοιπόν για τις ευρωεκλογές, η μάχη των κομμάτων πρέπει να δοθεί με κριτήριο την αξία και την ικανότητα των προσώπων που θα μας εκπροσωπήσουν στις Βρυξέλλες. Να δούμε με ευθύνη και σοβαρότητα το κάθε ψηφοδέλτιο και να επιλέξουμε εκείνο που θα περιλαμβάνει τους πιο κατάλληλους και πιο ικανούς να διεκδικήσουν τα καλύτερα για την Ελλάδα, μέσα στη μεγάλη οικογένεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εκείνους τους ανθρώπους που με τη γνώση, την εμπειρία, το πάθος και τη σκληρή δουλειά τους, θα πετύχουν μια προστιθέμενη αξία στην πολιτική για την Ελλάδα αλλά και για όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Κι εδώ, δε θέλουμε εικόνα και star system, όπως συχνά γίνεται σε άλλες εκλογές. Θέλουμε έργο και αποτέλεσμα. Και υπάρχουν Έλληνες Ευρωβουλευτές που έχουν πετύχει σπουδαία επιτεύγματα. Επιτεύγματα για τα οποία δυστυχώς συνήθως δεν ακούμε και δε μαθαίνουμε τίποτα, καθώς δε θεωρούνται θέματα που ‘πουλάνε’, μπροστά στην ελληνική πολιτική επικαιρότητα!
Γιατί όλα αυτά μοιάζουν με ψιλά γράμματα στον μικρόκοσμο των εσωτερικών μας αντιπαραθέσεων και μένουν δυστυχώς στην άκρη όταν ξεκινά η κουβέντα για τις επικείμενες ευρωεκλογές. Κι ενώ πρόκειται για κάτι σπουδαίο που συμβαίνει εκτός συνόρων μας, εμείς το στριμώχνουμε, το ‘’μικραίνουμε’’ και το βάζουμε κάτω από το παραμορφωτικό πρίσμα της εσωτερικής μας επικαιρότητας. Ας μην παγιδευτούμε για ακόμα μια φορά στην εσωστρέφειά μας, που τόσο μας ταλαιπωρεί, αλλά ας ασκήσουμε το ‘Δικαίωμα Συμμετοχής’ στην Ευρώπη, με τον καλύτερο τρόπο, διαλέγοντας τους καλύτερους και τους ικανότερους.
Αφορά το μέλλον μας, την ποιότητα ζωής μας, την καθημερινότητά μας! Μας αφορά όλους!
Δευτέρα 30 Μαρτίου 2009
Η διεθνής διπλωματία απέκτησε νέο επίθετο: 'Ενεργειακή Διπλωματία'
Το τελευταίο διάστημα η διεθνής διπλωματία απέκτησε ένα νέο επίθετο, αυτό της “ενεργειακής” διπλωματίας. Κι αυτό δεν αποτελεί έναν τομέα-παρακλάδι στις διπλωματικές διαπραγματεύσεις, αλλά αντιθέτως μπαίνει στην καρδιά της διπλωματίας, την χαρακτηρίζει και την καθορίζει σε μεγάλο βαθμό στο σύνολό της. Η πρόσφατη σύρραξη στη Γεωργία κατέδειξε όλες τις πτυχές του προβλήματος, αλλά και έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για το πόσο ευάλωτες είναι οι διεθνείς ισορροπίες και πόσο εύκολα μπορούν να τεθούν εκτός ελέγχου όταν, εκτός των άλλων ιστορικών διαφορών, έχουν να ρυθμίσουν και να επιλύσουν και θέματα ενεργειακής πολιτικής.
Το διακύβευμα είναι μεγάλο. Μιλάμε για την εξασφάλιση των ορυκτών καυσίμων που αποτελούν τη βάση της οικονομίας, της ανάπτυξης, του σύγχρονου τρόπου ζωής. Δηλαδή για το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, των οποίων τεράστια κοιτάσματα βρίσκονται στη Μέση Ανατολή, τη Ρωσία και την περιοχή της Κασπίας. Η Μέση Ανατολή κυριαρχεί παγκοσμίως στο πετρέλαιο και ακολουθεί η Ρωσία, ενώ η Ρωσία είναι η χώρα με τα μεγαλύτερα αποθέματα φυσικού αερίου διαθέτοντας το 32% των παγκόσμιων βεβαιωμένων αποθεμάτων. Ο ενεργειακός πλούτος βρίσκεται λοιπόν σε περιοχές ευάλωτες και ασταθείς πολιτικά, ενώ και η μεταφορά προς την Δύση συνεπάγεται τη διέλευση επίσης μέσα από «επικίνδυνες οδούς». Όποιος μπορεί να ελέγξει είτε τα κοιτάσματα είτε τους δρόμους διέλευσης, κρατά ένα μεγάλο οικονομικό και διπλωματικό ατού στα χέρια του. Η πρόσφατη διένεξη στη Γεωργία, εκτός των άλλων, έχει να κάνει και με τα τεράστια αποθέματα της Κασπίας που μεταφέρονται προς τη Δύση από αγωγούς οι οποίοι περνούν από την Γεωργία παρακάμπτοντας τη Ρωσία. Και αυτό πυροδοτεί εντάσεις, διαξιφισμούς και διεκδικήσεις από όλα τα μέρη.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), με μια ενεργειακή εξάρτηση που την υποχρεώνει να βασίζεται κατά 60% σε καύσιμα που εισάγει, την τελευταία διετία βρίσκεται σε κατάσταση συναγερμού ως προς την εξασφάλιση των ενεργειακών της αναγκών. Έχοντας ζήσει καταστάσεις πανικού, όταν η Ουκρανία απειλούσε να κλείσει τις στρόφιγγες του αγωγού που έφερνε Φυσικό Αέριο από τη Ρωσία στην Ευρώπη, έχοντας δει τις τιμές των καυσίμων να ακολουθούν τρελή κούρσα ανάλογα με τις πολιτικές αναταράξεις και τα κερδοσκοπικά παιχνίδια, αναδεικνύει σε μείζον ζήτημα την ‘’ενεργειακή ασφάλεια και διαφοροποίηση’’. Ή με πιο απλά λόγια, το πώς θα εξασφαλίζει τα καύσιμα που χρειάζεται με ασφάλεια και σε καλή τιμή. Οι απλοί κανόνες της αγοράς, για κάθε εμπορικό αγαθό, άρα και για τα καύσιμα, λένε ότι τόσο καλύτερα επιτυγχάνονται οι στόχοι αυτοί, όσο περισσότερους προμηθευτές έχει κανείς και από όσο περισσότερο διαφορετικούς δρόμους μεταφέρονται τα καύσιμα αυτά. Αυτοί είναι και οι στόχοι που έχουν γίνει πρωταρχικοί για την ΕΕ. Βεβαίως σε αυτό το παιχνίδι, ρόλο ισχυρού παίκτη και διαμορφωτή διεκδικούν με έμφαση και οι ΗΠΑ και η Ρωσία. Οπότε το puzzle γίνεται πολύπλοκο!
Αλλά και χώρες όπως η Τουρκία και η Ελλάδα παίζουν το δικό τους ρόλο. Καλούνται να αξιοποιήσουν τις ευκαιρίες και για το δικό τους ενεργειακό όφελος, αλλά και προκειμένου να αναδειχθούν σε ισχυρό ενεργειακό παίκτη και συνομιλητή της διεθνούς διπλωματίας.
Η χώρα μας το τελευταίο διάστημα κινείται αποφασιστικά προς αυτή την κατεύθυνση. Μέχρι πρόσφατα προμηθευόμασταν μόνο μικρές ποσότητες αερίου από τη Ρωσία, με αγωγό μέσω Ανατολικής Ευρώπης και Βουλγαρίας.
Πριν από ένα χρόνο εγκαινιάσθηκε ο νέος αγωγός που θα φέρνει αέριο από τα βάθη της Ασίας, την Κασπία και τη Μέση Ανατολή, μέσω της Τουρκίας, και από την Ελλάδα θα διοχετεύεται στην υπόλοιπη Κεντρική Ευρώπη μέσω του υποθαλάσσιου ελληνοϊταλικού αγωγού που θα κατασκευαστεί.
Από την άλλη, με τη συμφωνία για τον αγωγό South Stream, μεγάλες ποσότητες αερίου θα μπορούμε πλέον να παίρνουμε και από τη Ρωσία, μέσω Μαύρης Θάλασσας και Βουλγαρίας, ποσότητες που κι αυτές θα μπορούν να διοχετευθούν στην Κεντρική Ευρώπη μέσω του ελληνοϊταλικού αγωγού. Το όφελος της συμφωνίας είναι διπλό αφού εξασφαλίζει πρόσβαση και στο Ρωσικό αέριο αλλά και μια οδό τροφοδοσίας η οποία δεν περνά από την Τουρκία.
Με το στόχο της ενδυνάμωσης του ρόλου της στην ενεργειακή σκακιέρα, η Ελλάδα διεκδικεί και μια διακλάδωση του σχεδιαζόμενου αγωγού Nabuco, που θα μεταφέρει αέριο από το Αζερμπαϊτζάν ή το Ιράν και το Τουρκμενιστάν, μέσω Τουρκίας και Βουλγαρίας στην Κεντρική Ευρώπη.
Οι κινήσεις για το αέριο συμπληρώνονται και από τις συμφωνίες για αλγέρικο αέριο που μεταφέρεται στην Ελλάδα με πλοία και αποθηκεύεται σε ειδικές εγκαταστάσεις αποθήκευσης.
Αντίστοιχες και οι στρατηγικές κινήσεις για την τροφοδοσία του πετρελαίου, με βασικότερη αυτήν του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη, αφού με αυτόν θα μπορούμε να προμηθευόμαστε ρωσικό πετρέλαιο μέσω Μαύρης Θάλασσας και Βουλγαρίας, παρακάμπτοντας τα στενά του Βοσπόρου και τον μέχρι τώρα κυρίαρχο ρόλο της Τουρκίας.
Με αυτά τα δεδομένα στο διπλωματικό σκηνικό, η Ελλάδα έχει την ευκαιρία να αναδειχθεί σε ισχυρό παράγοντα, που όχι μόνο θα της εξασφαλίσει ενεργειακά και οικονομικά οφέλη, αλλά θα κάνει τη φωνή της πιο δυνατή στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και θα συνδέσει την ασφάλειά της με την ασφάλεια ενεργειακού εφοδιασμού της Κεντρικής Ευρώπης, παράμετρος βασική και κρίσιμη για τη χώρα μας. Φαίνεται λοιπόν, ότι οι συγκυρίες και οι στρατηγικές επιλογές βοηθούν στο να γίνει η χώρα μας ‘σταυροδρόμι’. Και ξεκινώντας με το ‘σταυροδρόμι’ στα ενεργειακά, έχουμε κάνει μια πολύ καλή αρχή και για άλλους τομείς πιθανώς!
Άρθρο στο Περιοδικό "Η Ευρώπη στη Ζωή μας", τεύχος Μαρτίου '09 και αναδημοσίευση στο περιοδικό "Politics News"
Το διακύβευμα είναι μεγάλο. Μιλάμε για την εξασφάλιση των ορυκτών καυσίμων που αποτελούν τη βάση της οικονομίας, της ανάπτυξης, του σύγχρονου τρόπου ζωής. Δηλαδή για το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, των οποίων τεράστια κοιτάσματα βρίσκονται στη Μέση Ανατολή, τη Ρωσία και την περιοχή της Κασπίας. Η Μέση Ανατολή κυριαρχεί παγκοσμίως στο πετρέλαιο και ακολουθεί η Ρωσία, ενώ η Ρωσία είναι η χώρα με τα μεγαλύτερα αποθέματα φυσικού αερίου διαθέτοντας το 32% των παγκόσμιων βεβαιωμένων αποθεμάτων. Ο ενεργειακός πλούτος βρίσκεται λοιπόν σε περιοχές ευάλωτες και ασταθείς πολιτικά, ενώ και η μεταφορά προς την Δύση συνεπάγεται τη διέλευση επίσης μέσα από «επικίνδυνες οδούς». Όποιος μπορεί να ελέγξει είτε τα κοιτάσματα είτε τους δρόμους διέλευσης, κρατά ένα μεγάλο οικονομικό και διπλωματικό ατού στα χέρια του. Η πρόσφατη διένεξη στη Γεωργία, εκτός των άλλων, έχει να κάνει και με τα τεράστια αποθέματα της Κασπίας που μεταφέρονται προς τη Δύση από αγωγούς οι οποίοι περνούν από την Γεωργία παρακάμπτοντας τη Ρωσία. Και αυτό πυροδοτεί εντάσεις, διαξιφισμούς και διεκδικήσεις από όλα τα μέρη.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), με μια ενεργειακή εξάρτηση που την υποχρεώνει να βασίζεται κατά 60% σε καύσιμα που εισάγει, την τελευταία διετία βρίσκεται σε κατάσταση συναγερμού ως προς την εξασφάλιση των ενεργειακών της αναγκών. Έχοντας ζήσει καταστάσεις πανικού, όταν η Ουκρανία απειλούσε να κλείσει τις στρόφιγγες του αγωγού που έφερνε Φυσικό Αέριο από τη Ρωσία στην Ευρώπη, έχοντας δει τις τιμές των καυσίμων να ακολουθούν τρελή κούρσα ανάλογα με τις πολιτικές αναταράξεις και τα κερδοσκοπικά παιχνίδια, αναδεικνύει σε μείζον ζήτημα την ‘’ενεργειακή ασφάλεια και διαφοροποίηση’’. Ή με πιο απλά λόγια, το πώς θα εξασφαλίζει τα καύσιμα που χρειάζεται με ασφάλεια και σε καλή τιμή. Οι απλοί κανόνες της αγοράς, για κάθε εμπορικό αγαθό, άρα και για τα καύσιμα, λένε ότι τόσο καλύτερα επιτυγχάνονται οι στόχοι αυτοί, όσο περισσότερους προμηθευτές έχει κανείς και από όσο περισσότερο διαφορετικούς δρόμους μεταφέρονται τα καύσιμα αυτά. Αυτοί είναι και οι στόχοι που έχουν γίνει πρωταρχικοί για την ΕΕ. Βεβαίως σε αυτό το παιχνίδι, ρόλο ισχυρού παίκτη και διαμορφωτή διεκδικούν με έμφαση και οι ΗΠΑ και η Ρωσία. Οπότε το puzzle γίνεται πολύπλοκο!
Αλλά και χώρες όπως η Τουρκία και η Ελλάδα παίζουν το δικό τους ρόλο. Καλούνται να αξιοποιήσουν τις ευκαιρίες και για το δικό τους ενεργειακό όφελος, αλλά και προκειμένου να αναδειχθούν σε ισχυρό ενεργειακό παίκτη και συνομιλητή της διεθνούς διπλωματίας.
Η χώρα μας το τελευταίο διάστημα κινείται αποφασιστικά προς αυτή την κατεύθυνση. Μέχρι πρόσφατα προμηθευόμασταν μόνο μικρές ποσότητες αερίου από τη Ρωσία, με αγωγό μέσω Ανατολικής Ευρώπης και Βουλγαρίας.
Πριν από ένα χρόνο εγκαινιάσθηκε ο νέος αγωγός που θα φέρνει αέριο από τα βάθη της Ασίας, την Κασπία και τη Μέση Ανατολή, μέσω της Τουρκίας, και από την Ελλάδα θα διοχετεύεται στην υπόλοιπη Κεντρική Ευρώπη μέσω του υποθαλάσσιου ελληνοϊταλικού αγωγού που θα κατασκευαστεί.
Από την άλλη, με τη συμφωνία για τον αγωγό South Stream, μεγάλες ποσότητες αερίου θα μπορούμε πλέον να παίρνουμε και από τη Ρωσία, μέσω Μαύρης Θάλασσας και Βουλγαρίας, ποσότητες που κι αυτές θα μπορούν να διοχετευθούν στην Κεντρική Ευρώπη μέσω του ελληνοϊταλικού αγωγού. Το όφελος της συμφωνίας είναι διπλό αφού εξασφαλίζει πρόσβαση και στο Ρωσικό αέριο αλλά και μια οδό τροφοδοσίας η οποία δεν περνά από την Τουρκία.
Με το στόχο της ενδυνάμωσης του ρόλου της στην ενεργειακή σκακιέρα, η Ελλάδα διεκδικεί και μια διακλάδωση του σχεδιαζόμενου αγωγού Nabuco, που θα μεταφέρει αέριο από το Αζερμπαϊτζάν ή το Ιράν και το Τουρκμενιστάν, μέσω Τουρκίας και Βουλγαρίας στην Κεντρική Ευρώπη.
Οι κινήσεις για το αέριο συμπληρώνονται και από τις συμφωνίες για αλγέρικο αέριο που μεταφέρεται στην Ελλάδα με πλοία και αποθηκεύεται σε ειδικές εγκαταστάσεις αποθήκευσης.
Αντίστοιχες και οι στρατηγικές κινήσεις για την τροφοδοσία του πετρελαίου, με βασικότερη αυτήν του αγωγού Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη, αφού με αυτόν θα μπορούμε να προμηθευόμαστε ρωσικό πετρέλαιο μέσω Μαύρης Θάλασσας και Βουλγαρίας, παρακάμπτοντας τα στενά του Βοσπόρου και τον μέχρι τώρα κυρίαρχο ρόλο της Τουρκίας.
Με αυτά τα δεδομένα στο διπλωματικό σκηνικό, η Ελλάδα έχει την ευκαιρία να αναδειχθεί σε ισχυρό παράγοντα, που όχι μόνο θα της εξασφαλίσει ενεργειακά και οικονομικά οφέλη, αλλά θα κάνει τη φωνή της πιο δυνατή στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και θα συνδέσει την ασφάλειά της με την ασφάλεια ενεργειακού εφοδιασμού της Κεντρικής Ευρώπης, παράμετρος βασική και κρίσιμη για τη χώρα μας. Φαίνεται λοιπόν, ότι οι συγκυρίες και οι στρατηγικές επιλογές βοηθούν στο να γίνει η χώρα μας ‘σταυροδρόμι’. Και ξεκινώντας με το ‘σταυροδρόμι’ στα ενεργειακά, έχουμε κάνει μια πολύ καλή αρχή και για άλλους τομείς πιθανώς!
Άρθρο στο Περιοδικό "Η Ευρώπη στη Ζωή μας", τεύχος Μαρτίου '09 και αναδημοσίευση στο περιοδικό "Politics News"
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
